( 249 ) 



van, in zijne Analecta, eenige carpophylla met zeer kleine 

 eieren af te beelden. Gelukkiger dan mijn voorganger, zag ik 

 .de ovula van het tweede schot voor het grootst gedeelte in 

 wasdom toenemen, en eindelijk rood en rijp worden, zoodat zij 

 de minste aanraking niet konden verduren zonder af te vallen. 

 tk liet nu eene teekening van een eidragend carpophylluni 

 vervaardigen, en gaf die, met bijbehoorenden text in het licht 

 in de Flore des Jardins van ons overleden medelid de vriese 

 (Deel V, afl. 9, a\ 1861). Toen reeds achtte ik het eene uit- 

 gemaakte zaak, dat Gycas inermis eene zelfstandige soort was, 

 en het verbaasde mij daarom niet weinig, juist toen ik mijn 

 manuscript naar de redactie van de Flore des Jardins zou af- 

 zenden, in den kort te voren uitgegeven Prodromus van den 

 Heer miquel te ontwaren, dat hij van zijne vroegere, geheel 

 met de mijne strookendej meening aangaande de soortelijke 

 waarde van G. inermis teruggekomen, en onze plant als ver- 

 scheidenheid onder C'. revoluta had ingedeeld. Ik bleef dan 

 ook in de beknopte, aan mijne afbeelding toegevoegde, ophel- 

 dering den naam van C. inermis gebruiken (onder de plaat 

 staat, door eene vergissing van den lithograaf, Cycas revoluta 

 lour.), en vergenoegde mij voorloopig, met, aan het einde van 

 mijn opstel, te wijzen op de belangrijke verandering, welke de 

 waarde onzer plant in de schatting van den auteur van den 

 Prodromus ondergaan had. 



De reden, waarom ik mijne bezwaren tegen de degradatie 

 van C. inermis niet reeds dadelijk heb ingebracht bij de eerste 

 gelegenheid, welke zich daartoe aanbood, was vooreerst gelegen 

 in de weinige ruimte, waarover ik in het hierboven genoemde 

 tijdschrift te beschikken had, maar ten tweede en hoofdzakelijk 

 in de begeerte om, voor ik daartoe overging, de rijpe eieren 

 van <". revoluta in natura te leeren kennen. De hoop, daartoe 

 eenmaal in staat te zullen worden gesteld, en die mij werd in- 

 gegeven door de aanwezigheid van zeer bejaarde stammen dier 

 soort in den hortus alhier, kreeg hare vervulling in het afge- 

 loopen najaar; en zoo ben ik dan op het oogenblik zoo goed 

 mogelijk toegerust met de gegevens, die ik meende noodig te 

 hebben, om C. inermis voor immer hare soortelijke waarde te 

 hergeven. 



