OVEll DE 



AFWEZIGHEID VAN OPIUM- ALO A LO ï DEN 

 IN DEN OPIUM- ROOK. 



DOOK 



\ W. II VAX HASSELT & C. BURGERSDIJK. 



In December des vorigeu jaars heb ik, in mijne bijdrage tot 

 de kennis der opio-pkagie, het bovenstaande vraagstuk reeds met 

 een woord ter sprake gebragt en alstoen daarover eene nadere 

 schriftelijke mededeeling voor de Verslagen der Akademie toe- 

 gezegd. Sedert dien tijd zijn de toen reeds, volgens mijne aan- 

 wijzing en op. mijn verzoek, aangevangen onderzoekingen van 

 den Heer buiigersdijk, militair apotheker en Leeraar aan de 

 Kweekschool v. mil. geneesk., ten einde gebragt, en heb ik de 

 eer, hierbij het resultaat onzer nasporingen aan te bieden. 



De aanleiding tot het bovenstaand onderzoek werd gevonden 

 in de vergelijkende studie over de semiotiek der eigenlijk ge- 

 zegde ppiophagie en het rooken van opium of amfioen- schuiven. 

 Met geringe verschillen bleek daaruit, dat, bij onmatig toege- 

 ven aan beide .deze gewoonten, zoowel de physiologische, als de 

 pathologische uitwerking, op den duur nimmer of althans zelden 

 achterblijvende, nagenoeg onder gelijke verschijnselen optreedt. 



Het besluit lag dus voor de hand, dat bij gelijke uitwerkse- 

 len ook dezelfde oorzaak ia beide gevallen te beschuldigen was, 

 te weten: het opnemen daarbij van de werkzame opium-bestand- 

 deelen of alcaloïden in het bloed. 



Bij de opiophagen behoeft daaraan natuurlijk niet te worden 

 getwijfeld. Zij eten het opium qua tale, of drinken verschil- 

 lende bereidingen daarvan, in welke die bestanddeelen in ruime 

 xnate worden aangetroffen. 



