( 4 ) 



in de bladen. Chlorophyllum voerende cellen komen in de bui- 

 tenste lagen van het parenchym in den jongeren leeftijd stand- 

 vastig voor. De opperhuid biedt geen wezenlijk verschil aan en 

 naar diepliggende als gaatjes zich voordoende stomata zal men 

 niet vergeefs zoeken. 



De morphologische beteekenis der deelen, waaruit het ovulum 

 der Phanerogamen is zaoiengesteld, is nog niet volledig opge- 

 helderd; de kruidkunde bezit nog geene algemeen aangenomen 

 theorie van het ovulum. Van de pogingen om daartoe te gera- 

 ken heeft alexasder brau>' een helder overzigt gegeven, waar- 

 naar ik kortheidshalve verwijs. (Polyembrj/onie und Keimung von 

 Coeïeboggne, 1860, p. 186, etc.). Hijzelf helt over tot het 

 gevoelen dat de bekleedsels als eigen voortbrengsels van den 

 funiculus kunnen beschouwd worden, waartegen caspary (Fer- 

 grünungen der Blut /te des Weisski ees : P lig si Je. Oecon. Gesellsch. 

 zu Koenigsberg ; 2 de jaarg.) bedenkingen inbrengt, als ook tegen 

 de stelling van rossmann {Flora o. hot. Zeitung, 1855,^?. 666), 

 gegrond op eene antholyse van Aquilegia, dat de rand van het 

 vruchtblad zich in zoo vele slippen deelt, als er funiculi zijn, 

 dat deze met die slippen equivalent zijn, dat uit hen de ovula 

 ontstaan, die door het parenchym der slippen gevormd worden ; 

 en waarbij de nucleus een nieuw zelfstandig voortbrengsel is 

 (Neubildung), hetwelk ook de integumenten voortbrengt. Vol- 

 gens deze theorie zijn de integumenten dus geen voortbrengsel 

 of voortzetting van de randen des carpels. Brosgxiart had reeds 

 vroeger, naar aanleiding van eene antholyse van Delphinium de 

 volgende theorie ontwikkeld : een ovulum is een equivalent van 

 een bladsegment of bladtand, de funiculus met de raphe tot 

 aan de chalaza worden door de nerf van het segment ge- 

 vormd; de nucleus is eene nieuwe vorming, ontstaan op het 

 bovenvlak van het segment, maar de integumenten zijn niets 

 anders dan de omgeslagen punten des segments („lobe foliacé 

 replié sur lui-même en formant une sorte de capuchon : Archi- 

 ves du Muséum d'Hist. nat. IV. 1844). Voor anatropische ovula 

 heeft deze voorstelling iets aanlokkelijks, maar zij laat de dub- 

 bele integumenten onverklaard, en bepaalt niet de juiste plaats 

 van waar de vorming van den nucleus uitgaat. — Deze en an- 

 dere waarnemingen, zoo als bijv. die van wesmael (BvUetin 



