( 12 ) 



kan worden. In levenden staat is het aanvankelijk somtijds 

 geelachtig gekleurd, maar later wanneer het in grooter hoeveel- 

 heid overblijft, is het in gedroogden staat bruin en vertoont 

 tusschen de parenchymcellen langwerpige cellen *). Heeft men 

 in rijpe zaden het nucleusweefsel verwijderd, ligt het vaatnet 

 in de meeste gevallen niet geheel ontbloot; er blijft een zeer 

 dun celweefsellaagje op de vaatbundels vastzitten, dat (zoo als 

 reeds gezegd is) tot de epitheliumlaag van den nucleus zou kun- 

 nen behooren of gevormd worden door de eerste endospermcellen. 

 Dat de bij alle Cycadeën meer of minder eironde nucleus, 

 voor ongeveer jj- gedeelte met het integument vergroeid, naar 

 boven in eenen meer of minder kegelvormigen top (bij Wel- 

 ivitschia door hooker de conus genoemd) uitloopt, is algemeen 

 bekend. Dit vrije gedeelte verheft zich dan hooger dan lager, 

 maar over het geheel staat het aanvankelijk lager, komt eerst 

 door de vergrooting van den nucleus hooger, niet zelden met 

 zijnen top onmiddellijk onder het buisvormig exostomium; in 

 het algemeen kegelvormig, is het somtijds kort, dan meer buis- 

 vormig verlengd. Later wanneer het endosperm zich dwars uit- 

 zet, wijkt het meer naar beneden, maar in het laatste tijdperk 

 der zaadvorming wordt het door het endosperm geheel naar 

 boven gedreven, en vertoont zich dan in dit laatste tijdperk 

 in eene geheel veranderde gedaante. Aan de basis is de conus 

 innig verbonden met het integument, hetwelk aan zijne binnen- 

 oppervlakte, die met den nucleus niet vergroeid is, met een 

 later bruin en glad laagje van eene soort van epidermis over- 

 trokken is. Van buiten is de conus bekleed met eene laag van 

 vastere cellen [nucleus-epAt helium van schleiden : Grundzüge II. 

 p. 349, Mantel der Kernioarze: gottsche /. e. p. 380), die 

 naar beneden over het gedeelte des nucleus, dat met het inte- 

 gument vergegroeid is, onduidelijker wordt, nogtans, na koo- 

 king, op de oppervlakte van den nucleus herkenbaar is. Hoewel 

 met het epithelium der vrije binn ei! vlakte van het integument 

 op de plaats, waar de nucleus vrij wordt, innig zamenhangend, 

 kan men, ook met het oog op het zelfstandig bestaan van den 



•) Zij herirmeren aan de „spiculair cels," die hooker iu weefsels van Welwit 

 ;chia gevoudeu heeft. 



