( 18 ) 



met hunne locelli, die velen ook nu nog en zeer onjuist anthe- 

 rae noemen, zal de benaming androphyttum niet onpassend zijn. 

 In hunne omtrekken zijn zij altoos eenvoudiger en kleiner dan 

 de carpophylla, maar hun bouw levert geen essentieel verschil 

 op. De polygone cellen der epidermis zijn zeer verdikt, en diep- 

 liggende stomata ontbreken niet. De hoofdvraag die zich hier 

 voordoet, betreft de ontwikkeling der talrijke pollenvoerende hok- 

 jes, die op hun ondervlak voorkomen en die men vroeger als 

 afzonderlijke antherae beschouwde. Teregt heeft mohl opgemerkt 

 dat de voorstelling van hunne ontwikkeling en beteekenis, in 

 mijne Monographie gegeven, niet consequent was [Vermischte 

 Schriften, p. 57). Op de onderzijde van het androphyllum aan 

 weerszijde van de middellijn (ook bij de schilclvormige vormen) 

 treden deze hokjes te voorschijn, veelal 2 — 4, zelden 5 bij el- 

 kander uit een gemeenschappelijk punt verrijzend. Zij ver- 

 toonen zich in zeer jeugdige toestanden als langzaam opko- 

 mende verhevenheden, als papillae van groene kleur, met epi- 

 dermis overtrokken en deze niet doorbrekend; zij zijn dus be- 

 paalde plaatsen van het parenchym die naar buiten uitgroei] en, 

 inwendig geheel uit celweefsel zamengesteld. Van lieverlede ne- 

 men zij hunnen langwerpig ronden vorm aan, en de geheele cel- 

 Aveefsel-massa wordt pollenvormend weefsel, want in de rijpe 

 holte wordt niets dan pollen gevonden. Iedere parenchymcel 

 vormt vier dochtercellen die ieder eene pollencel voortbrengen. 

 Zij zijn dus vergelijkbaar met de pollenvormende streken in de 

 loculi der gewone antherae, en kunnen daarom locelli genoemd 

 worden. Niet zooals bij de angiospermische planten en bij vele 

 Gymnospermen wordt hier het geheele orgaan in de pollenvor- 

 ming betrokken, maar slechts talrijke punten van het ondervlak, 

 aan weerszijde van de middellijn. De wand der locelli is zeer 

 vast, later bruin van kleur, van buiten als met korte ingedrukte 

 streepjes geteekend, aan den binnenrand, naar de zusterlocelli 

 gerigt, van den top tot aan de basis, somtijds nog eenigzins over 

 den top heen en voor] een klein gedeelte aan de andere zijde, 

 zich openend. Niet geheel ten onregte noemt purkinje {de cel- 

 lulh antherarum jibrosis) den wand // mere epidermidalis," daar 

 de locelli toch niets anders zijn dan naar buiten opensprin- 

 gende deelen van het weefsel des androphyllums, bekleed met 



