( 117 ) 



Overigens leert ons Proef II bij Aesculus rubicunda een veel 

 sneller doorlaten van het vocht in de richting van het opstij- 

 gend plantensap dan omgekeerd kennen, bij Proef III was het 

 doorlatend vermogen in beide richtingen tamelijk gelijk, ja zelfs 

 de neerwaartsche beweging was soms nog iets grooter, even als 

 de absolute hoeveelheid van het in deze richting doorgelaten 

 vocht. Uit beide proeven blijkt tevens de trapsgewijze vermin- 

 dering van het doorlatend vermogen van het hout. 



Gelijktijdig met Proef III werden twee andere stukken hout 

 van Pagus sylvatica op dezelfde wijze gedrenkt met eene don- 

 ker gekleurde waterige oplossing van Magenta. De doorgevloeide 

 hoeveelheden vocht gaven geheel dezelfde uitkomsten als bij 

 Proef III, zoodat het onnoodig is, hier de cijfers mede te dee- 

 len. AHeenlijk moet vermeld worden, dat in plaats van de don- 

 ker gekleurde vloeistof een volkomen ongekleurd en waterhelder 

 vocht doorliep. Bij A en B beide werd tot aan het einde der 

 proef alle kleurstof volmaakt teruggehouden, een aanzienlijk ge- 

 deelte bleef op de bovenste snede en het overige bleek, bij kloo- 

 ving der houtstukken na het einde der proef, niet meer dan 2 

 & 3 centim. diep ingedrongen te zijn, en hier de wanden der 

 vaten en prosenchymcellen, vooral der jongere houtlagen, gekleurd 

 te hebben. 



Deze uitkomst bewijst, dat men voorzichtig moet zijn in de 

 keus der kleurstof, wanneer men, zoo als hartig gedaan heeft 

 (zie boven bl. 109), uit het ongekleurd zijn van het afloopende 

 vocht wil besluiten, dat men alleen te doen heeft met het oor- 

 spronkelijk plantensap, door de van boven opgegoten vloeistof 

 naar onder voortgeschoven. Reeds biot heeft tegen zoodanige 

 gevolgtrekking gewaarschuwd in zijne opmerkingen naar aanlei- 

 ding der proeven van boucherie (Comptes rendus Tom. XII. 

 p. 363). De juistheid dezer opmerking blijkt thans op nieuw. 

 Terwijl van de bloedloogzoutoplossing althans een groot deel 

 van het zout ongehinderd doorgelaten wordt, blijft van Magenta 

 alles terug en van lakmoesoplosting gaat (zoo als onder nader 

 blijken zal) een deel der kleurstof slechts door. Waarschijnlijk 

 zal wel elke kleurstof die, even als Magenta, zonder bijtmiddel, 

 de celwanden kan kleuren, in het weefsel terugblijven. Misschien 

 ook is het mislukken van sommige opstijgingsproeven bij levende 



