( 138 ) 



en pars vagincdis, een bloemblad in limbus en unguis, een meel- 

 clraad in fihmentum en antkera verdeelt, enz, 



II. Of de opperhuid van het ei, na den tabulus micropyli- 

 ferus binnengedrongen en aan den voet van den conus nuclei 

 te zijn aangekomen, zich weder naar boven begeeft om dien 

 conus te overtrekken, kan toegegeven en ontkend worden beiden. 

 Ik heb het eerste gemeend, op grond daarvan, dat de cellen van 

 het vlies, 'twelk den conus overtrekt, zeer zeker in stevigheid 

 en kleur met die van den binnenwand van den tubulus micro- 

 pyliferus overeenstemmen. 



III. De door mij gestelde vraag, of Cyeas inermis geen recht 

 heeft, een soortelijken rang onder de familie der Cycadeeën in 

 te nemen, heeft den Heer miquel aanleiding gegeven tot de op- 

 merking (noot op blz. 28): //dat de strijd over zeer verwante 

 soorten, sedert de wetenschap het absolute begrip van species, 

 door linnaeus gegeven, verliet, over het geheel in vele gevallen 

 onvruchtbaar is. 11 Ik geloof niet, dat iemand die stelling zal 

 wenschen tegen te spreken; maar aan den anderen kant meen 

 ik toch, dat men haar den wensch mag tegenoverstellen, dat, bij 

 de splitsing van eene en de zelfde plantengroep in soorten en 

 verscheidenheden, overal volgens de zelfde beginselen gehandeld 

 worde. En na kan ik, met alle bescheidenheid, niet toegeven, 

 dat de Heer .miquel zulks voor de Cycadeeën gedaan heeft. De 

 verschillen tasschen vele vormen, allen als soorten door onzen 

 geachten collega beschreven, zijn inderdaad niet grooter dan die 

 tusschen C/ycas revoluta en G. inermis, en juist dit maakt het 

 mij onbegrijpelijk, dat de Heer miquel laatstgenoemden vorm 

 geen hoogeren rang dan dien van verscheidenheid wil toekennen. 

 Zoo men zou wenschen aan te voeren, dat de door mij opge- 

 somde verschillen tusschen de twee genoemde soorten niet stand- 

 vastig genoeg zijn om ze zoo hoog aan te schrijven als ik 

 gedaan heb, dan zoude ik zulks al weder met de meeste beschei- 

 denheid moeten tegenspreken. Het is niet genoeg, dat Dr. masters 

 en anderen soms een of een paar eitjes aan een carpophyllum 

 van C. revoluta gevonden hebben, welke in gedaante wat meer 

 overeenkwamen met de eieren van (7. inermis dan men verwacht 

 zoude hebben en omgekeerd, om mijne stelling, dat laatstge- 

 noemde vorm even goed als soort tegenover C. revoluta onder- 



