( 139 ) 



scheiden mag worden als Cycas Eump/iii, C. spliaerica en an- 

 deren tegenover C. circinalls, omver te werpen. De zelfde han- 

 delwijze zoude dan met evenveel recht op vele andere soorten 

 van Cycadeeën (en nog hoevele andere plantensoorten !) kunnen 

 worden toegepast. Ik heb het reeds gezegd en herhaal het : tal 

 van kenmerken, zoowel aan de vegetatieve als aan de generatieve 

 werktuigen ontleend, vormen tusschen C. revoluta en C. inermis 

 eene vrij wijde klove; en wanneer de Heer miquel op blz. 29 

 zijner verhandeling zegt : // oppervlakkig niet gewigtig schijnende 

 wijzigingen van den grondvorm der carpophylla hebben hier (bij 

 de Cycadeën) eene hoogere waarde, vooral wanneer zij gepaard 

 gaan met eenen eigenaardigen habitus, kenmerken van de bladen 

 en de geographische verspreiding, 11 dan durf ik volmondig ver- 

 klaren, dat bij C. revoluta en inermis niet alleen de vorm der 

 carpophylla en de richting hunner slippen, enz., maar ook de 

 vorm, de kleur en de ontwikkelingsgang der eieren; de eigen- 

 schappen van den houtigen dop der laatsten *) : ; de habitus; de 

 betrekking tusschen de breedte en de lengte der bladen; de 

 asymmetriciteit van den voet der bladslippen; de vorm van de 

 basis der algemeene bladstelen; de hoogte, waarop de blaadjes 

 onder aan den bladsteel beginnen op te houden f), enz., te veel 

 uiteenloopen, dan dat men de som dier verschillen niet zou 

 mogen gebruiken om eene scheiding voor te stellen, die elders, 

 met veel minder gegevens, zonder reserve wordt toegepast. 



Of nu de plant van den Amsterdamschen hortas werkelijk de 

 Cycas inermis van loüreiro is, zou ik niet durven beslissen. Ik 



*) Zie over al die verschillen mijne vroegere mededeelingen {Verslagen en 

 Mededeelingen der Kon. Akad., 2e Serie, II, p. 145 en Archives Neerl., II, p. 

 385). 



f) Bij Cycas revoluta staat de grootste breedte der bladen tot hunne lengte 

 als 1:4, en bij C. inermis als 1 : 7, weshalve men de bladen van gene folio, 

 oblongo-lanceolata, aan deze folia lanceolata zoude kunnen noemen. — De 

 asymmetriciteit van den voet der bladslippen is veel duidelijker bij C. inermis 

 dan bij ('. revoluta, in dien zin, dat het strookje bladparenchym, 'twelk de 

 verschillende slippen aan elkander verbindt, bij eerstgenoemde plant veel bree- 

 der is dan bij laatstgenoemde. — De basis des algemeenen bladsteels is bij 

 C. inermis veel meer rolrond, bij C. revoluta veel hoekiger. Bij C. inermis be- 

 ginnen de wel gevormde bladslippen (die over het geheel breeder zijn dan bij 

 C. revoluta), op 16, 18, 20 centimeters van de inhechting van den bladsteel op 

 den stam; bij C. revoluta op 6, 8, 10 centimeters. 



