( 153 ) 



in de botanische tuinen ingevoerd, en dat bij hunne bepaling 

 vele vergissingen plaats hadden, schrijf ik vooral toe aan de 

 omstandigheid dat de kostbare Fragmenia van jacquin niet overal 

 konden worden geraadpleegd, en de beknopte beschrijvingen der 

 gewone systematische boeken niet toereikende waren om de soor- 

 ten behoorlijk te herkennen. Een andere bron van dwaling was 

 gelegen in het vaststellen van soorten naar jonge exemplaren, 

 die in bladvorm veelal zeer verschillen van de volwassen plant. 

 Ook het niet zelden ontbreken der fructificatie-organen vermeer- 

 derde de onvolledigheid der karakters. Door ecklon, zeyher en 

 drÈge werden in nienweren tijd in het binnenland van Zuid- 

 Afrika onbekende soorten ontdekt, van deze en van de reeds 

 bekende vele levende exemplaren, vooral in den botanischen tuin 

 te Hamburg, ingevoerd, die Professor lehmann in zijnen Pu- 

 gUlus sextus (1834) beschreef en daarbij tevens aantoonde dat 

 de Kaapsche Zamiae van de amerikaansche, op welke dit ge- 

 slacht oorspronkelijk gegrond was, in vele opzigten afwijken, en 

 een afzonderlijk geslacht vormen, hetwelk hij Encephalartos 

 noemde. E. brown had die meening reeds jaren te voren ver- 

 kondigd : // Species americanae, quae Zamiae genuinae, a capen- 

 slbus et Novae Hollandiae forsan genere distinguendae. ,, 



Ik ga hier de verdere literatuur van dit geslacht voorbij, die 

 in mijne Monographie en in den Prodromus Systematis Cycadea- 

 rum te vinden is. Alleen wil ik nog opmerken dat alle verdere 

 onderzoekingen de karakters van het geslacht Uncep/ialarlos be- 

 vestigd en het groote verschil met Zamia in het licht gesteld 

 hebben. De inwendige bouw der stammen levert een eigenaardig 

 kenmerk op, waarvan ik vroeger eene taxonomische toepassing 

 beproefde (Linnaea XVIII. p. 142), afgeleid van de onderzoe- 

 kingen van brongniart, mühl en mijzelven ; door de nasporingen 

 van H. karsten (AMandL BerL Aead. 1856) en mettenius 

 {Alk. der K. Sachs. Gesel! scïi. d. Wiss. VII) werden de anato- 

 mische karakters der genera in nog meerdere mate bevestigd. 

 Hetzelfde kan van de bladen gezegd worden. De blaadjes, heeft 

 men gezegd, zijn bij Encephaïartos zonder geleding, bij Zamia 

 met geleding aan de rhachis bevestigd, en over het geheel kan 

 men deze uitspraak ook nu nog doen gelden, hoezeer ik moet 

 opmerken dat bij eenige E?icej)/ir/7artos-soovtcw de basis der foliola 



