( 298 ) 



en eene variëteit met smalle bladen, ook Gibboosi genoemd, waar- 

 onder ongetwijfeld Funhia ovafa, vooral de var. coerulea, ver- 

 staan wordt 



Dat hij nog eene tweede soort gezien had blijkt uit de af- 

 beelding, van hem afkomstig, door banks gepubliceerd onder 

 den naam van Ilemerocallis japonica, thans als Funk/a subcor- 

 data bekend. Thunberg (1776) ontdekte de witbloeijende varië- 

 teit van F. ovata en beschreef haar als Ileme/ocalUs japon ica 

 in zijne Flora Japonica, dan in de Acta Upsaliensia als Aletrts 

 japonica, later in het tweede deel der L'mneun Transactions als 

 Ilemerocallis lancifolia. De afscheiding dezer soorten van het 

 geslacht Ilemerocallis had eerst later plaats en den naam Funkia^ 

 waaronder dit geslacht thans algemeen bekend is, verkregen zij 

 door sprengel {Syst. Vcg. vol. II), die drie soorten: svhi o rdata, 

 ovata en lancifolia onderscheidde. Dr. ascherson heeft echter 

 door een breedvoerig betoog getracht te bewijzen dat de naam 

 Hosta, die later op een Yerbenaceëngeslacht is overgegaan, door 

 trattinnik aan de Funha-sovrten gegeven, volgens de regels 

 der nomenclatuur, moet blijven, een regt dat niet toepasselijk is 

 op het derde synoniem, t. w. N'tobe voor Salisbury. Maar wan- 

 neer de voorstelling van Dr. ascherson juist is, zullen veran- 

 deringen van benamingen in twee rigtingen, voor twee geslachten 

 moeten plaats hebben, en ik wensch daarom, althans voorloopig, 

 den naam Funkia, die thans algemeen geldend is, te behouden. — 

 Sedert den tijd van sprengel hebben siebold en buerger on- 

 derscheidene vroeger onbekende soorten uit Japan naar Europa 

 overgebragt, en daar hieronder vele variëteiten en tuinvormen 

 voorkwamen en de kennis der vroegere soorten, ook ten opzigte 

 der synonymie, nog veel te wenschen overliet, en bovendien de 

 afbeeldingen en beschrijvingen der nieuwe species niet zelden 

 op eenen kultuurvorm betrekking hadden, terwijl de stamsoort 

 nog onbekend was, kan het niet verwonderen dat de systemati- 

 sche geschiedenis van dit geslacht nog zeer verward bleef. Bij 

 de bewerking der Elora Japonica heb ik de in Japan verza- 

 melde vormen onderling en met de in onze tuinen voorkomende 

 vergeleken en ik meen te mogen stellen dat, met welligt zeer 

 schaarsche uitzonderingen, de meeste typen van dit geslacht zich 

 thans levend in Europa bevinden. 



