( 99 ) 



vastgehecht aan het bladerengeraamte, dat de hangmat za- 

 menstelt, en het boven de bladvlakte uitkomend boven- 

 einde is daar tot een klein knoopje ineengedraaid, zoodat 

 de draad niet weder uitglippen kan. Alle deze knoopjes, 

 die van verschillende grootte zijn, van omstreeks 4 tot 2 

 millim., vertoonen zich, op eenigen afstand gezien, als geel- 

 achtig witte stipjes op den donkeren achtergrond van het 

 blad, en eerst bij naauw keurige bezigtiging erkent men hun- 

 nen waren aard. 



Daar de draden, die den nestzak dragen, tamelijk gelijk- 

 matig verdeeld zijn, is dit aldus op eene allezins voldoende 

 wijze aan het blad bevestigd. Ook is het nu duidelijk waarom 

 het vogeltje voor den het eerst gebouwden buitenwand zijner 

 hangmat bij voorkeur gebruik maakt van geraamten van 

 bladeren. Eensdeels toch spaart het zich daardoor de moeite 

 van meer gaatjes te prikken, daar de mazen tusschen de 

 nerven daarvoor in plaats treden; en anderdeels zijn die 

 bladgeraamten uiterst ligt, zoodat het daaruit veel gemak- 

 kelijker dien buitenwand kan zamenstellen en dezen gelijk- 

 tijdig door draden kan vastmaken aan het blad, dat het dak 

 van het nest vormt. 



Inderdaad moet men de kunst, men zoude bijna zeggen 

 het overleg, bewonderen, welke dit kleine vogeltje aan den 

 dag legt in het bouwen van een nest, dat men zoude kun- 

 nen noemen: een garen of kanten hangmat, aan zijden 

 snoeren opgehangen aan een loverdak, dat haar overdekt 

 en beveiligt tegen de blikken van vele vijanden, terwijl 

 andere, bepaaldelijk slangen, hagedissen en kleine roof- 

 dieren haai; niet kunnen naderen, uithoofde van de zwakte 

 van het steunsel zelve, waartegen zij bevestigd is. 



In één opzigt nadert Arachnothera longirostris door ha- 

 ren nestbouw tot de bekende Snijdervogels [Orthotomus lon- 

 gicaudatus, Prinia familiaris en andere), daarin namelijk, 

 dat ook zij gaatjes in bladeren prikt om daardoor de dra- 



