( 100 ) 



Dit vermoeden werd nu inderdaad en geheel onver- 

 wacht, door eenen hoogst gelukkigen zamenloop van om- 

 standigheden, op eene wijze bevestigd, die allen verderen 

 twijfel uitsluit. De bejaarde, maar steeds nog met onver- 

 moeiden ijver en jeugdige kracht bezielde reiziger diard, 

 die sedert eene lange reeks van jaren in dienst der Neder- 

 landsche regering is en aan wien de wetenschap en onze 

 Rijks-instelling zooveel te danken heeft, vertoefde in 1858 

 op eene reis ten behoeve der bosch-kultuur, drie maan- 

 den op Ceylon, en maakte van zijnen vrijen tijd gebruik, 

 de dieren van dit eiland te verzamelen. Op eenige 

 jagten op olifanten, te dier tijde in het werk gesteld, 

 bemagtigde hij een mannetje en een wijfje, van ze- 

 ven tot acht voet hoogte en behalve deze, twee jonge voor- 

 werpen, die hij in vaten, gevuld met arak, deed bewaren. 

 Het schip, hetwelk zijne aanzienlijke verzamelingen naar 

 Europa moest vervoeren, kreeg echter bij Mauritius zoo 

 zware avarij, dat het afgekeurd en de lading op een an- 

 der schip overgebragt en daarmede verzonden moest wor- 

 den. Door dit oponthoud kwamen zij eerst een jaar nadat 

 zij van Ceylon verzouden waren, in Nederland aan, en 

 wel met het berigt, dat de ton, bevattende den jongen 

 olifant op arak, wegens bederf, over boord had moeten ge- 

 worpen worden. Een gelukkiger lot is der andere ton, 

 bevattende het tweede jonge voorwerp, hetwelk voor den 

 heer e. owen te Londen bestemd was, te beurt gevallen. 

 Daarentegen waren de huid en het skelet van den ouden 

 mannelijken olifant als ook de schedel van het oude 

 wijfje voortreffelijk bewaard gebleven. Zij bevinden zich 

 thans in het Eijks-Museum te Leiden, en een naauw- 

 keurig onderzoek heeft mij geleerd, dat zij in geenerlei 

 opzigt verschillen van onze voorwerpen van den 

 olifant van Sumatra, dus tot deze soort bchooren, ea 



