( 166 ) 



kraakbeenderen der 7 e. 0^ en 5^ rib vasthecht, zette zich 

 liier voort tot aan de derde. De spiertand namelijk voor 

 de b^ rib (/>) hechtte zich slechts voor een derde gedeelte 

 aan haar kraakbeen vast (c) ; de buitenste twee derden van 

 den tand liepen naar boven over de 4^ rib en de 4e en 3<^ 

 intercostaal-spieren, om zich te insereren aan den beneden- 

 rand der '6^ rib (d), deels waar zij beenig eindigt, deels 

 waar het kraakbeen begint, en tegenover de plaats, waar 

 de eerste tand van den pectoralis minor ontspringt [e) ^). 

 B. Musculas sternalis. Als voorbeeld van m. sternalis 

 vinden wij in hetzelfde opstel van kaau boerhave (pag. 



*) Verg. THEILB, Muskellehre, 1841, S. 204 en henle, Muskellehre, 

 1858, S. 55. 



Van vroegere autheurs beschrijft riolanus {Opera Anat., Lut. Par. 

 1C50. Anthrupographki, Lib. II, Cap. VIII, p. 83) een e voortzetting 

 van den rectus, die eerst vliezig was en later op de hoogte der Ie en 

 2e rib weder duidelijk spierweefsel vertoonde. Eiolanüs zegt woor- 

 delijk: „Sed valde torquet Anatomicos, quod (galenus) rectum usque 

 ad primam thoracis costam producat, quae quidem productio cum sit 

 membranosa, si reperiatur, circa primae et secundae costae interval- 

 lum carnem acquirit, quae pro musculo separato habetur a galeno, 

 quem videre mihi aliquando contigit. Hunc etiam musculum, videli- 

 cct additaraentum recti observavit cabrolius, ut ipse testatur obs 8. 

 Hunc designavit et observavit sylvius, duo musculi saepe inaequa- 

 ies, saepe unicus et is sinister frequentius quam dexter, a summi 

 sterno super pectoralis capita descendit ad musculum rectum (sic)." 

 Uit deze laatste passage volgt, dunkt mij, genoegzaam, dat riolanus 

 geene eigenlijke voortzetting van den rectus heeft gezien, zoo als men 

 uit den aanhef zoude opmaken , maar wel den musculus sternalis, den 

 tweeden vorm van m. thoracicus, want alleen deze ligt, gelijk in het 

 geval van sylvius, op den pectoralis, terwijl de accessorius door den 

 pectoralis bedekt wordt. Slaan wij cabrolius na in zijn Anatomes 

 Jilenclms accuratissimus van het jaar 1604-, dan worden wij in deze onze 

 meening versterkt, daar de anomale spier, welke hij beschreef, onder 

 de huid en den panniculus adiposus gelegen was, en niet onder den 

 pectoralis major. 



Men zal ons deze uitweiding vergeven, Avannecr men bedenkt, dat 

 in geval riolanus werkelijk eene voortzetting van den rectus had Avaar- 

 genomen in den zin van galenus, hij iets zou gezien hebben, dat tot 

 dusverre nog niemand ooit bij den menscli heeft aangetroffen. Men 

 vergelijke hiermede verder hetgeen aan het slot dezer bijdrage over 

 lic beteekcnis der besproken spieren zal worden medegedeeld. 



