( 173 ) 



De vorin, waarmede hij echter het meest ovcreeiikoint, is 

 die welken wij aantreffen bij Herpesfes en Didelphys, waai- 

 de rectus zonder zich met zijn' buitensten rand vast te 

 hechten aan de ribben, langs het sternum vleezig doorloopt, 

 om aan de eerste of 2 eerste ribben te eindigen. 



Afwijkend van dezen vorm vertoonde zich de rectus bij 

 de overige door ons onderzochte diersoorten, waarvan ook 

 de overeenstemming met den normaal verlengden rectus, van 

 den raensch veel gebrekkiger is. Bij Antilope, i'apra, Felis, 

 Canis, Papio loopt hij naar boven uit in een pees of 

 peesblad, dat zich langs het borstbeen uitstrekt en zich 

 vastzet aan het sternum en aan de sternaaleinden der ribbe- 

 kraakbeenderen : hij gaat hier bovendien in eene nieuwe 

 spier over, in den zoogenaamden transversus costarum (gürlt), 

 die van de aponeurose (Antilope, Capra, Canis, Papio) 

 of het vleesch (Felis) van den rectus ontspringt, bui- 

 tenwaarts opklimt en zich aan de eerste rib of ribben be- 

 vestigt. Ook bij Herpestes en Didelphijs is deze transver- 

 sus costarum voorhanden, doch daar ontspringt hij, zonder 

 in eenige nadere betrekking tot den rectus te staan, zelf- 

 standig van het borstbeen om hetzelfde punt van vasthech- 

 ting te kiezen als in het geval, dat hij voortzetting was 

 van den rectus. Een' derden vorm ontmoeten wij bij Lutra 

 en Cercopithecus, waar de rectus naar boven vliesachtig wordt 

 en doorloopt tot op de hoogte der eerste rib, zonder oor- 

 sprong te geven aan den trans versus, die daar, even als bij 

 Herpestes en Didelphys, op zich zelf staat ^). Om den le- 

 zer duidelijk te maken, hoe weinig althans deze derde vorm 

 overeenkomt met den^ accessorius ad rectum van den menscli, 

 is hier eene afbeelding toegevoegd van den m. rectus ab- 



*) Het kan hierbij evenwel voorkomen, dat de aponeuroscn der 

 beide spieren min of meer met elkander verbonden zijn, zoo als bij 

 Cercopithecus. 



