B IJ D R A G E 



BETREFFENDE 



HET VRAAGSTUK VAN MALFATTI, 



OM IN EEN DRIEHOEK DRIE CIRKELS TE BESCHRIJVEN, DIE 

 ELKANDER EN DE ZIJDEN DES DRIEHOEKS RAKEN; 



J. B^DOIV GHIJBEIV. 



Wanneer men eenig meetkunstig vraagstuk op stelkun- 

 stig terrein overbrengt, door het opmaken van evenveel 

 onderling onafhankelijke vergelijkingen als men onbeken- 

 den heeft aangenomen, verkrijgt men niet zelden vergelij- 

 kingen, van wier oplossing men zich afgeschrikt ziet door 

 den omslag en de moeite, waartoe deze oplossing aanleiding* 

 schijnt te zullen geven. Somtijds kan men dan, door ver- 

 nuftige beschouwingen, dien omslag en die moeite ontwij- 

 ken, en desniettemin de opgemaakte vergelijkingen doen 

 dienen, om tot eene vrij eenvoudige oplossing van het 

 vraagstuk te geraken. In zoodanige gevallen is mij echter 

 dikwijls gebleken, dat die afschrikkende omslag en moeite 

 meer denkbeeldig dan wezenlijk waren, en dat eene bloot 

 stelkunstige oplossing der vergelijkingen tot de eenvoudigste 

 oplossing van het vraagstuk voerde. 



Onlangs bleek mij dit nog weder, toen mijne aandacht 

 viel op de oplossing van het vraagstuk van malfatti, zoo 



