( 204 ) 



Lithocarpus, die tot op heden aan eerstgenoemd geslacht 

 werd toegevoegd, zal deze aanteekeningen besluiten. 



De uitkomsten dan, waartoe ik geraakte, kunnen aldus 

 worden geformuleerd. 



10. De soorten, door blume [FL Javae; Mus. bot.) be- 

 schreven onder de namen: Q. elegans, glaberrima en pla- 

 centaria, moeten, blijkens de overgangen, waardoor zij in 

 elkander vloeijen, beschouwd worden als vormen van eene 

 en dezelfde grondsoort; vormen, hoofdzakelijk zamenhan- 

 gende met het tijdperk, waarop de exemplaren na de vrucht- 

 zetting werden ingezameld, en den hoogeren of minder 

 hoogen ouderdom van den vruchtdragenden stam, doch waar- 

 schijnlijk ook ten deele voortgebragt door een verschil in 

 standplaats. 



2°. Het is meer dan waarschijnlijk dat Q. elegans bl. 

 niet synoniem is met Q, Arcaula hamilt. ( = Q. spicata 

 SM.). Mogt dit vermoeden later blijken gegrond te zijn, 

 dan zoude Q. elegans op nieuw tot zelfstandige soort 

 moeten worden verheven, altijd onder dien verstande, dat 

 Q. glaberrima en placentaria daarin werden opgelost. 



30. Q. microcalijx kth., tegenwoordig als eene verschei- 

 denheid aan Q, Arcaula ham. {= Q» spicata sm.) toe- 

 gevoegd, behoort om den bijzonderen vorm harer vruchten 

 als zelfstandige soort te worden hersteld. 



40. Q. thelecarpa miq. [PI. junghühn. I. p. 9; Fl. 

 Ind. Bat, I. p. 851) kan, uit aanmerking van de onrijpe 

 en ziekelijke vruchten, welke tot hare verheffing tot soort 

 zeker de meeste aanleiding gaven, niet behouden blijven, 

 maar dient op nieuAV naar Q. pseudo-Molucca bl. te wor- 

 den overgebragt. Deze stelling wordt niet weinig versterkt 

 door de waarneming, dat de rijpe vruchten der verschei- 

 denheid, welke haar door miqüel {Fl. Ind. Bat. I. p. 852) 

 als var. angustata werd toegevoegd, volkomen met die van 

 Q. pseudo-Molucca overeenstemmen. 



