.' o.f^o 



( 25 



binnenste kelkslippen (zamengegroeide steunbladen) zijn 

 uedergebogen. 



In dit alles is ook in zooverre niets vreemds. De bloem 

 ontstaat, zoo als algemeen aangenomen wordt, uit een knop 

 of aanstaanden tak, waarvan de zijdelingsche deelen, de bla- 

 den, in kelkbladen, bloembladen enz. overgegaan zijn. Wat 

 wonder dan, dat de steunbladen, mede zijdelingsche deelen 

 van denzelfden tak, ook tot de vorming der bloemdeelen 

 medewerken. De zoogenaamde bijhloembladen (parapetala) 

 zullen, in eenige gevallen, hoogstwaarschijnlijk uit steun- 

 bladen geboren zijn. 



Het nu in zeer vele gevallen waargenomen ontstaan van 

 bracteae uit steunbladen verklaart ons het zonderling aan- 

 zien der bracteae bij Rhododendron maximum (fig. 5) en 

 Rhod. ferrugineum (fig. 6). Alhoewel de Ericaceae, waartoe 

 Rhododendron behoort, geene steunbladen bezitten, meen 

 ik echter, in verband met het vroeger opgemerkte, het er 

 voor te moeten houden, dat de middelste grootste bractea, 

 (die bij Rh. maximum en ponticum dikwijls ook veel bree- 

 der en rondachtiger voorkomt dan in deze fig. 5 is afge- 

 beeld) en midden uit welks oksel de bloemsteel voorkomt, 

 is een veranderd blad, terwijl de beide zijdelingsche en fij- 

 nere bracteae, die zelden ontbreken, zijn veranderde steun- 

 bladen. Zoo zoude men dan het merkwaardig verschijnsel 

 hebben, dat overblijfselen van steunbladen zigtbaar zijn aan 

 den voet der bloemen, in soorten, bij welke zij aan den 

 voet der bladen ontbreken. Ik vermoed, dat voortgezet on- 

 derzoek bij meer andere planten hetzelfde ztd doen zien. 



Bij de CaprifoUaceae zijn steunbladen zeldzaam. De drie 

 bracteae evenwel, welke in fig. 7 een weinig vergroot zijn 

 afgebeeld, van Lonicera Caprifolium L. laten zich uit het 

 bo vengezegde zeer wel teregt brengen. De middelste, kleinste, 

 in welker oksel de bloem geplaatst is, moet een veranderd 

 blad zijn, de beide zijdelingsche veranderde steunbladen. 



