( 255 ) 



Dit verklaart ons eenigzins den zonderlingen bouw der blad- 

 scheeden van de Palmen. 



In Bhapis fiabelliformis (fig. 10 en 11) ziet men in 

 fig. 11 hoe de vezels uit den bladsteel uitloopen om zich 

 aan de tegenovergestelde zijde (fig. 10) weder te vereeni- 

 gen en in eene meer of min onregelmatige punt uit te loo- 

 pen, welke punt dan komt aan de zijde der steng, die te- 

 genover het blad is. Tusschen die schuins dwarsloopende 

 vezels zijn er vele overlangs en zeer geregeld geplaatst, die, 

 als met schering en inslag de geheele bladscheede der Pal- 

 men zamenweven, soms met meer losse en niet zelden zeer 

 harde vezels, soms meer in een bruin als papierachtig stevig 

 vlies ineengevloeid, doch altoos in zich de jonge bladschce- 

 den en bladen bevattende. In Saribus subglohosus ziet men 

 (fig. 12) den driespletigen top der bladscheede, gelijk die zich 

 tegenover het blad bevindt en waarvan de middelste slip het 

 blad, de beide zijdelingsche, naar mijn inzien, de steunbla- 

 den vertegenwoordigen. Op diergelijke wijze ziet men ze 

 ook bij Latania en andere Palmen (zie fig. 1 3 verkleind), 

 bij den opgroei dikwijls schuins opgetrokken (welke schee- 

 ve stand ook bij Saribus, fig. 12, zigtbaar is), doch altoos 

 op de merkwaardigste wijze alle jonge bladen omsluitende. 

 Het zijn die vezels waarvan tot touwwerk enz. bij vele 

 soorten van Palmboomen een zoo belangrijk en nuttig ge- 

 bruik gemaakt wordt. 



Of de zoo zonderling gevormde bladachtige uitbreidingen 

 aan den voet der bladen van Acrostichum alcAcorne en de 

 kleinere bladvormen, naast de grootere, bij vele Lycopodi- 

 ums en Jungermaimia s met steunbladen te vergelijken 

 zijn, durf ik vooralsnog niet te beslissen. 



