( 60 ) 



heid, zoo als men zeldzaam opmerkt bij de grootste en meest 

 afmattende zomerhitte. Eene sterke kruid- of zwavellucht 

 (waarschijnlijk ozonreuk), welke de predikant op zijne bin- 

 nenplaats, aan drie zijden met muren en aan eene zijde 

 met een houten staketsel afgesloten, opmerkte, deed hem 

 tot een onderzoek besluiten en naauwelijks had ZE. de ach- 

 terdeur geopend, of hij vond zijne beklinkerde binnenplaats 

 bezaaid met ongeveer 30 brokjes van eene steensoort, die 

 Z.E. voor meteoorsteen hield, en die volgens Z.E. nog sterk 

 naar zwavel (?) rook ; deze stukjes verdeelde hij onder er 

 in belangstellende vrienden. De Heer hermans bemoeide 

 zich later om sommige dezer stukken te bekomen, en on- 

 der deze w^as er een ter zwaarte van 85 wigtjes, hetwelk 

 plat was gedrukt, volgens zijn oordeel ter plaatse waar de 

 steen op de klinkers was neergekomen, waaruit het Z.E. 

 waarschijnlijk voorkwam dat die vurige pijl bij het neder- 

 vallen in een gesmolten of weeken toestand moet geweest 

 zijn. In de onzekerheid echter of de gevondene steenen 

 waarlijk aërolithen waren, vereerde de Heer hermans mij 

 met dit onderzoek. 



De steenmassa is eene korrelige grijze massa, geheel en 

 al doorzaaid met glanzende donkerzwarte schieferachtige 

 brokjes; hier en daar zijn helder witte steenbrokjes in de 

 massa te zien. Op het eerste gezigt betwijfelde ik dadelijk 

 den kosmischen oorsprong dezer steensoort, doch oordeelde 

 toch een scheikundig onderzoek niet onnoodig, om over den 

 oorsprong dezer zoo onverwacht en onder zulke omstandig- 

 heden gevonden steenbrokken licht te verspreiden. 



Stukjes van de donker zwarte massa op een platinumblik 

 verhit, brandden met eene roetende vlam en lieten een coak 

 achter, die moeijelijk aan de lucht verbrandde, maar in een 

 zuurstofstroom dadelijk onder achterlating van een weinig 

 graauwe asch ; het bleek duidelijk dat die zwarte massa niet 

 anders was als gruis van steenkolen. Mijn assistent Dr. 



