( 79 ) 



garfc 1847, S. 592, Art. Lungenseiiché) : // Das Eleisch der 

 Kranken ist, — ivenn noch nicht ein typhöser Zustand 

 eingetreten ist, — oline Schaden geniessbar." Niet minder 

 kategoriscli klinkt de uitspraak van den beroemden hering : 

 //Das Eleiscb der Erkrankten ist, soiange es nicht ersetzt 

 erscheint — ohne Nachtheil geniessbar.'' De jongste schrij- 

 ver, eindehjk, over het onderwerp, haubner {Entstehuny 

 und Tilguny der Lungenseuche, Leipzig 1861, S. 42), 

 gaat nog verder en beweert : // Das Genuss des Pleisches 

 von kranken Thieren ist fiir Menschen ganz unschadlich, 

 und es ist noch kein Eall constatirt dass durch Eleisch- 

 verkauf die Seuche verschleppt ware. Es liegt daher kein 

 Grund vor, den Genuss und Verkauf des Eleisches von 

 kranken Thieren zn verbieten.'' 



Onder de Nederlanders moeten wij vooral tellen numan 

 (Kan het vleesch van zieke dieren^ in elk geval, door den 

 rnensch, zonder nadeel voor zijne gezondheid, als voedsel 

 lüOï'den genuttigd, Utrecht 1852), in wiens uitspraak over 

 dit onderwerp door geneeskundigen en veeartsenij kundigen 

 hier te lande algemeen gedeeld wordt. 



Zou men, met het oog op den aard der ziekte, niet on- 

 geneigd zijn geweest, een nadeeligen invloed te vooronder- 

 stellen, het tegengesteld resultaat der ervaring kan ons 

 evenwel niet bevreemden. Vooreerst geldt het eene ziekte, 

 voortgebragt door een contagium, dat het vermogen, om 

 langs den gewonen weg eene gelijksoortige ziekte bij den 

 raensch op te wekken, ten eenenmale mist. Dr. willems 

 (Verhandeling over de longziekte. Gent 1852, blz. 20) 

 vermeldt uitdrukkelijk, // dat het besmettend vocht, bij den 

 // mensch onder de bovenhuid gebragt, geene toevallen ver- 

 // oorzaakt,'" en de Heer jiinnes, leeraar aan de veeartsenij- 

 school te Utrecht, bevestigt dit op grond van eigen erva- 



