( 87 ) 



gebruike, meent de Afdeeiing zich daarmede niet verder 

 te moeten onledig houden, als zijnde van het gebruik daar- 

 van geen bepaald nadeelige invloed waargenomen. 



Van meer gewigt daarentegen acht zij het, de aandacht 

 te vestigen niet slechts op het t, vleesch", — waartoe vraag 

 2 zich bepaalt, — maar ook op de melk en de boter, af- 

 komstig van runderen, door de hierboven vermelde ziekten 

 aangetast. Alhoewel de voorbeelden of de bewijzen van 

 het gevaarlijke dier voortbrengselen, onder deze omstandig- 

 heden, geenszins op zoo groote schaal zijn bijeengebragt 

 als van het vleesch, gebiedt toch de reeds hier opgedane 

 ervaring, — in verband met eene rationeel-pathologische be- 

 schouwing aangaande de herkomst dezer voortbrengselen 

 uit het bloed, — ook tot hen prohibitive voorschriften 

 uit :e strekken. 



3 In hoeverre toezigt op- of verbod van het verkoopen 

 van genoemd vleesch noodig, en, zoo ja, hoe dit uitvoerbaar is. 



liit het antwoord op vraag 1 en 2 is gebleken, dat 

 het gebruik van vleesch van zieke runderen en in 't bij- 

 zorder van longzieke runderen niet onvoorwaardelijk is af 

 te keuren, dat veeleer voor een deel dit vleesch als ge- 

 scMkt voedingsmiddel moet behouden blijven. Maar voor 

 ee.1 deel ook behoort het te woorden geweerd, en bij som- 

 in'ge veeziekten is volstrekt verbod een vereischte. Op 

 g.'ond hiervan acht de Afdeeiing het toezigt noodzakelijk. 

 Zij stelt hierbij de opmerking op den voorgrond, dat dit 

 toezigt vooral niet leiden moet, dat bruikbaar vleesch zou 

 vorden afgekeurd, 't Geldt hier vooral het vleesch van long- 

 aeke runderen afkomstig. Nog altijd worden vele runde- 

 iBu door deze ziekte aangetast, en het zou te bejammeren 

 ajn, ■ wanneer de groote hoeveelheden bruikbaar vleesch, 

 (ie ze opleveren, voor de voeding verloren gingen. Tevens 

 ial, door in gewone gevallen het gebruik toe te laten, het 



