( M7 ) 



en woudbrandeii^ waardoor soms (ienmaal meer wordt ver- 

 nield, dan men voor de gagaas of ladargs, d. i. drooge rijst- 

 velden, noodig heeft, strekken zich niet verder uit dan tot 

 4— 5000 voelen. 



Wanneer men nu de bergpaden, indien zij al dien naam 

 verdienen, bestijgt, dan vindt men onder het hoog geboomte 

 den hobbeligen, door wortels en uitstoelingen van allerlei 

 aard als bedekten bodera, overal bezaaid met vruchten, 

 bloemen en zaden, en daaronder hebben die der Cupulife- 

 ren van allerlei ontwikkelingstoestandeu, vormen en grootte, 

 bovenal hun aandeel. Het zou aanleiding kunnen geven 

 tot de schromelijkste verwarringen, indien men zich voor- 

 stelde, met even zoo vele eigenaardige typen te doen 

 te hebben, en waartegen vooral diegenen behooren te wa- 

 ken, die gewoon zijn planten, door anderen verzameld, te 

 beschrijven en door w^elke menige ontwikkelingsvorm, als 

 soort, in het botanisch stelsel werd geplaatst, die daarin 

 nooit had moeten worden opgenomen. Door eene menigte 

 van voorbeelden, ontleend aan de vegetatie der bergen van 

 Java, zou men kunnen aantoonen, hoe sterk de vorm in 

 vele gewassen verandert, naar gelang der toenemende hoogte, 

 en dit is in de eerste plaats van toepassing op de eiken. 



Wij gelooven hiermede het standpunt te hebben aange- 

 wezen, waartoe de Heer oudemans is gekomen, hoewel hij 

 zijne kennis baseert op vergelijking van voorwerpen en na- 

 tuurlijk niet op een eigen lokaal onderzoek, zoo als blume 

 en KORTHALS deden. 



Het is eene verdienste om de feilen in de natuurhisto- 

 rische systematiek begaan (en deze zijn talrijk) op te spo- 

 ren en de wetenschap daarvan te zuiveren. Het belang 

 daarvan wordt gemakkelijk ingezien door eiken beoefenaar 

 dezer wetenschap en vindt zijn hechten gronslag in het 

 beginsel van eene zooveel mogelijk juiste begrenzing van 

 soorten en geslachten. 



10* 



