( 214. ) 



Bij de ontwikkeling die de weefselleer iii deu laatsten 

 tijd ondervonden heeft, acht Spreker het van gewigt die ver- 

 houding naauwkeurig na te gaan, en de vraag ter sprake 

 te brengen of men teregt aan de tusschencelstof eene on- 

 dergeschikte beteekenis, namelijk als het produkt der cel- 

 len toekent. Voordat hij dit onderwerp meer in bijzonder- 

 heden nagaat, vestigt hij de aandacht op de waarde der 

 histiologische studie voor de verklaring der pathologische 

 processen : de ontleedkundige kennis is de onmisbare grond- 

 slag dier verklaring; als bewijs hiervoor bespreekt hij de 

 leer der ontsteking. Zoo men hier al van eene klinische 

 indeeling uitgaat, dan is toch de nadere onderzoeking van 

 hetgeen er als ontleedkundige veranderingen bij waargeno- 

 men wordt, onmisbaar ; zoo men al het verschil van ont- 

 steking met bloedovervulling, met exsudaatvorining, met et- 

 tervorming, met neiging tot ontaarding of tot nieuwvor- 

 ming, als zoovele soorten erkent, die gedurende het leven 

 een geheel eigenaardig verschil in het verloop vertoon en, dan 

 kan het toch niet missen, of men zal hetgeen hierbij plaats 

 heeft alleen dan juist beoordeel en, wanneer men door naauw- 

 keurig histologisch onderzoek die processen heeft leeren 

 kennen. Na deze voorloopige opmerkingen, komt de Spre- 

 ker tot het onderwerp en wijst in de eerste plaats aan, hoe. 

 met uitzondering van slechts zeer weinige weefsels, nevens 

 de cellen tusschencelstof als wezenlijk element voorkomt; 

 de verhouding van beide kan nu zijn, dat de tusschencel- 

 stof het produkt der cellen is, of dat de cellen uit de voor 

 organisatie vatbare stof gevormd worden, of dat beide in 

 hare wording meer zelfstandig zijn. De eerstgenoemde 

 stelling is de thans meer en meer algemeen aangenomene. 

 Intusschen acht de Spreker dat daartegen in vele gevallen 

 gegronde bedenkingen bestaan ; van waar ontleenen die cellen, 

 die in het midden van het weefsel groeijen, ver verwijderd 

 van de bron van het voedingsvocht, de stollen die gevor- 



I 



