(215) 



derd worden om de tusschencelstof te leveren ? De ver- 

 houding van beide ele:nenten is niet zelden, wat de hoe- 

 veelheid betreft, zoodanig dat men moeijelijk kan gelooven, 

 dat de cellen bij haar gering aantal of bij hare mindere 

 ontwikkeling voldoende zijn om de tusschencelstof af te schei- 

 den. Ook met het oog op hetgeen in de eerste tijdperken 

 waargenomen wordt, is dit niet altijd aannemelijk, daar men 

 dikwijls eerst later in de reeds aanwezige tusschencelstof 

 de celvorming aantreft. — De vroegere meening van cel- 

 lenvorming uit het blastema leidde tot de stelling, die in 

 de tweede plaats genoemd werd. Het is bekend, hoe de 

 leer van de vorming der cellen uit een blastema door de 

 histiologische studiën en nasporingen, die de algemeenheid 

 van de vorming van w^eefsel uit weefsel aantoonden, werd 

 verdroncren ; de erkenning hiervan leidde tot de bekende 

 stelling omnis cellula e cellula. Zoo men dit aanneemt, ver- 

 valt noodzakelijk de onderstelling van de vorming der cel- 

 len uit de tusschenstof ; doch daarom kan men toch de 

 laatstgenoemde als matrix, waarin de cellen hare voedings- 

 stof vinden, nog erkennen. De Spreker wijst ter verduide- 

 lijking op hetgeen er plaats heeft met vloeibare tusschen- 

 stof, zoo als met bloed, lymphe enz , waar eene wisselwerking 

 tusschen beide onmiskenbaar is. Hij komt aldus tot de 

 stelling, dat cellen en tusschenstof als zelfstandige elemen- 

 ten beschouwd moeten worden, en wijst op de verschillende 

 verhoudingen, die hierbij kunnen bestaan, ten aanzien van 

 hare wederkeerige werking, naarmate de cel het hoofd- 

 element is, of de tusschencelstof de overhand behoudt of 

 verkrijgt. 



De Spreker treedt alsnu in eene nadere beschouwing 

 van de toepassing van dit beginsel, waaromtrent hij zich tot 

 de volgende punten bepaalt. 



1". De moleculaire groei. Bij de snelle vermeerdering 

 van de massa van groeijend weefsel moet men zich de mo- 



