( 866 ) 



osus en in liet ostium der art. pulmonalis en verder door 

 deze laatste naar de longen te vloeijen. Uit de longen werd 

 het bloed op de gewone wijze teruggevoerd naar liet lin- 

 ker atrium en de linkerkamer, om door het gat in het 

 septum ventriculorum te worden gestuwd in de aorta, waarin 

 het zich vermengde met het aderlijke bloed der regter har- 

 tekamer. 



Ofschoon volgens ons oordeel de arteria pulmonalis zoo- 

 wel voor als na de geboorte geringer van omvang is ge- 

 weest, dan gewoonlijk, vermeenen wij daarentegen, dat de 

 vernaauwingen in den conus arteriosus en aan het ostium 

 der slagader voor het vijfde jaar, niet in dien graad beston- 

 den, waarin wij ze na den dood aantroffen, en dat toen de 

 hoeveelheid slagaderlijk bloed, dat de linkerkamer aan de 

 aorta toevoerde, toereikte om in de voeding te voorzien. 

 Ten minste voor dien tijd genoot de patiënt, gelijk het 

 verhaal luidt, eene goede gezondheid. Later echter, ver- 

 toonden zich de cyanotische verschijnselen, die ontegenzeg- 

 gelijk hand aan hand gingen met het ontstaan der vernaau- 

 wingen op de twee bewuste plaatsen, welke ten slotte zulk 

 een graad bereikten, dat de hoeveelheid slagaderlijk bloed, 

 dat naar de aorta toevloeide, niet meer behoorlijk in de 

 noodzakelijke voeding (vooral der spieren) kon voorzien. 

 De gevolgen hiervan waren eindelijk (op het tiende jaar) 

 uitputting en spierzwakte. De spierzwakte vooral beschou- 

 wen wij als eene der naaste oorzaken van den dood, zoo 

 als ons het geringe zamentrekkingsvermogen van het mid- 

 denrif, waartoe wij weder uit de geringere ontwikkeling 

 der longen mogen besluiten, voldoende bewijst. 



§ 7. OVER HET ONTSTAAN DER TWEE DOOR ONS 

 MEDEGEDEELDE HARTGEBREKEN. 



De door ons beschrevene hartanomaliën vertoonen in de 



