( 379 ) 



het zich niet tusschen de achterste en rcgtcr, maar tusschen 

 de acliterste en linker semilunairklep der aorta (zie Fig. 3, 

 4 en 7) bevindt. Dit laat zich mocijelijk rijmen met de 

 verklaring vaïi meyer (zie hier boven), volkomen goed 

 daarentegen met die van hein e en de onze, dat wij hier 

 namelijk met eene oorspronkelijke afwijking van het septum 

 te doen hebben. Hetzelfde geldt van de plaatsing van het 

 ostiura venosum dextrum (Fig. 3, 4 en 7), welke zoodanig 

 is, dat het eene draaijing van do dO^ heeft ondergaan, 

 eene draaijing, die zich niet laat verklaren, wanneer wij 

 niet aannemen, dat het septum oorspronkelijk naar links 

 gegroeid is. 



2^ Tegen de theorie van meyer pleit bovendien de toe- 

 stand der art. pulmonalis in een ander geval, dat door 

 SANDIFORT {Obs. Aiiat-Fath.^ Lib. lil, meyer^s Tabellen 

 'N", 74<) beschreveii werd en waarvan wij ook in de gele- 

 genheid waren het preparaat (in de verzameling van Prof. 

 suringar) te onderzoeken. Hier toch is de loncfslai^ader hoe- 



/ DO 



wel naauwer dan gewoonlijk geheel gezond ; ofschoon de 

 opening tusschen conus en regter hartholte vernaauwd is, 

 vinden wij hier nergens eeltachtige verdikking, dus nergens 

 oorzaak om eene vooraf s^ec^an e ontsteking aan te nemen en 

 dat, niettegenstaande er eene opening in het septum ventri- 

 culorum aanwezig is_, die volgens meyer haar ontstaan juist 

 te danken moet hebben aan die voorafgaande ontsteking en 

 hare gevolgen. 



3°. Heine beschouwt als eerste gevolg van den oorsprong 

 der aorta uit de regterkamer in het door hem beschreven 

 geval, de sluiting van het ostium arteriosum der a. pul- 

 monalis. Hij beweert, en ik geloof tcregt, dat de plaatsing 

 der aorta in zijn geval veel gunstiger is voor het ontwij- 

 ken van het bloed uit de regterkamer in de aorta, dan 

 door den conus arteriosus in de longslagader, doch hij be- 

 weert nu verder, dat de sluiting van de baan dezer laatste 



