( 384 ) 



fragmenten, waarvan het onderzoek het verleden helpt ont- 

 sluijeren. 



Zoo lang wij den maatstaf der levensvormen bij het 

 soortsbegrip bepalen, en de geschiedenis van bijzondere nog 

 levende of reeds uitgestorven soorten opsporen, de lotge- 

 vallen van haar bestaan verzamelen en ordenen, beweegt 

 zich het onderzoek binnen eenen wel omschreven kring 

 Het historisch-botanisch onderzoek paart zich aan de geo- 

 logische geschiedenis, en wij kunnen de uitkomsten, langs 

 beide wegen verkregen, aan elkander toetsen. Op dit ge- 

 bied had in nieuwer tijd velerlei nasporing plaats. E. 

 FORBES en AüSTEN bragtcu de verspreiding der arctische 

 plantensoorten in de hooglanden van Schotland, op de Al- 

 pen, Karp athen, Pvreneën en Sierra Nevada in verband 

 met de in een vroeger tijdvak grootere uitbreiding der zee 

 en der glaciale werkingen ; het voorkomen van Iberische 

 vormen in Ierland werd voldoende opgehelderd; asa gray 

 opende gewigtige gezigtspunten over eenen vroegeren za- 

 menhang der Noord-Amerikaansche vegetatie aan de oost- 

 zijde met de Noord -Europesche en Aziatische plantenwereld 

 en toonde arctische typen in de koudere streken van Ja- 

 pan aan ; J. d. hooker lichtte den verschillenden oorsprong 

 der vegetatie op de eilanden der Stille Zuidzee toe en ves- 

 tigde de voorstellingen over aldaar weggezonken grootcr 

 landoppervlakten. Op die wijze is eene nieuwe methode 

 van onderzoek geopend, die het standpunt der eigenlijke 

 Planten geographie aanmerkelijk heeft verhoogd, en haar ge- 

 bied verruimde over de paleontologische tijden. 



Plaatsen wij, in stede van soorten, op het gebied van 

 dit onderzoek, de hoogere eenheden der levensvormen ^ ge- 

 slachten, orden, klassen, dan verkrijgt deze methode eenen 

 verreweg ruimeren werkkring. Er liggen in de natuur der 

 zaak geene gronden tegen zoodanige uitbreiding. Immers, 

 coo ais de soorten hare wetten van verspreiding hebben 



