( 390 ) 



nen met bloemen bezette receptaculum zeer onderscheiden 

 Tribus onder de Artocarpeën vormt, en -^ van de geheele 

 familie uitmaakt, was in de Linneaansche school één ge- 

 slacht, Ficus, waarvan het karakter naar eene in het zuiden 

 vaTi Europa gekweekte soort, Ficus Carica, vastgesteld was. 

 Maar het hoofdkenmerk van het geslacht bleef de bloei- 

 wijze of het receptaculum, zoodat, zonder verder onderzoek 

 naar den bouw der bloemen, de later bekend geworden 

 soorten uit Indië, Afrika en Amerika, alle onder hetzelfde 

 geslacht werden gerangschikt. Linnaeus kende echter slechts 

 acht soorten, en deze gedeeltelijk alléén naar de platen van 

 RHEEDE, RUMPHius cn PLUMiEU. Ecn blik in zijn Herbarium 

 overtuigt ons nog meer van het hoogst onvolkomen mate- 

 riaal, dat hem ten dienste stond. ïhunberg bragt in zijne 

 Dissertatio de Ficu het getal tot 27, vahl in zijne Enu- 

 meratio tot 9'Z soorten, en in sprengel's Si/stema Vegetabi- 

 Hum vinden wij 118 vermeld. 



Alle deze schrijvers hadden het geslacht Ficus behouden ; 

 noch de inwendige bouw van het receptaculum, noch de 

 organisatie der talrijke zeer kleine bloemen werden onder- 

 zocht, een verzuim, dat én aan gemis van het vereischte 

 materiaal én aan een afschrik van eenen in zoo hooge 

 mate lastigen arbeid en ook wel aan de meening kan wor- 

 den toegeschreven, dat alle soorten omstreeks denzelfden 

 bouw zouden hebben en men in het holle receptaculum een 

 voldoend geslachtskenmerk meende te vinden. — Overigens 

 zijn dergelijke verschijnsels algemeen in de geschiedenis der 

 natuurwetenschap, vooral der beschrijvende, wier gebied te 

 groot is tegenover het beperkte getal van hare beoefe- 

 naars. 



Twintig jaren geleden, begon ik dit onderwerp nader 

 te onderzoeken, en ontwikkelde ik mijne eerste denkbeelden 

 over liet verschil van organisatie in de geslachtsdeelen der 

 ricus, in verband met den uitwendigcn habitus, in het 



