( 394 ) 



den zoo vele zeer eigenaardige variëteiten, dat gaspauiuni 

 meende, die als soorten te moeten onderscheiden, waar- 

 bij hij tevens van de stelling uitging, dat eenige daar- 

 van in Italië, met name in Napels, als inlandsch kon- 

 den beschouwd worden. Van kultuurplanten, die sedert 

 aloude tijden eene groote verspreiding erlangden en die 

 bovendien ligtelijk verwilderen (dat bij den vijgenboom, 

 wiens zaden in het darmkanaal van mensch en dieren hun 

 kiem vermogen niet verliezen, zoo gemakkelijk geschiedt), 

 is de bepaling van het oorspronkelijk vaderland dik- 

 Averf aan groote bezwaren onderhevig. Terwijl ik vroeger, 

 in den Prodromus, de door gasparrini aangenomen soor- 

 ten opnam, heb ik daardoor noch zijne soortsonderschei- 

 ding als bewezen beschouwd (een gevoelen, dat alph. de 

 CANDOLLE in zijne uitmuntende Gêograpine hotanique aan 

 mij schijnt toe te schrijven), noch afstand gedaan van mijne 

 elders uitgesproken meening, dat het ware vaderland dier 

 gewassen met meer waarschijnlijkheid in Klein-Azië en in het 

 Noorden van Afrika moet gezocht worden. Ik vind althans 

 geen voldoend bewijs, om het zuiden van Europa als het 

 vaderland of raedevaderland te beschouwen, en kan de om- 

 standigheid, dat HOMERUS, THEOPHRASTUS CU DIOSCORIDES 



lüilde en tamme vijgeuboomen onderscheiden, niet als zoo- 

 danig aanmerken. Als aloude en zeer verspreide kultuur- 

 gcwassen van het zuiden van Europa, verdienen zij evenwel 

 ook hier vermeld te worden, waarbij ik iierinner, dat zij bijv. 

 op den Etna tot dezelfde hoogte als de wijngaard opklimmen, 

 aan de Noord- en Westzijde tot 3000, aan de Zuid- en 

 Oostzijde tot 4000 voet, en dat zij, naar het schijnt, meer 

 koude verdragen dan eenige andere soort der gcheele groep. — 

 Maar bij de bepaling der noordelijke grens van de na- 

 tuurlijke verspreiding der Ficeae, kunnen zij voor als nog 

 niet in aanmerking komen, en ik meen derhalve die grens 

 langs de Noordkust van Afrika of met meer juistheid 



