( 397 ) 



eindigen. Het maximum der soorten valt echter ttisschen 

 de isothermen van 25''. Geheel overeenstemmend daarmede 

 is de verspreiding op de berghoogten. In de valleijen, 

 aan den voet der bergen, in de onderste bergwoude:i, langs 

 de kusten, stranden en oevers leeft de grootste hoeveel- 

 heid der soorten, en op het meerendeel schijnt ook de 

 vochtigheid van den dampkring eenen gunstigcn invloed 

 uit te oefenen, zoodat deze ook de verspreiding mede be- 

 paalt. 



De vergelijking der Eiceae naar de wereiddeelen leert, dat 

 ieder werelddeel zijne eigen soorten heeft; enkele soorten slechts 

 komen in twee wereiddeelen voor, maar dan op geenen 

 grooten afstand. Oostelijk Afrika heeft eenige soorten met 

 westelijk Azië gemeen. Ficus virgata verspreidt zich van 

 Eohilcund en Affghanistan door Perzië en Arabië tot naar 

 den Sinaï, over 45 lengtegradèn, zonder echter de geo- 

 graphische grenzen van Afrika te overschrijden. Maar 

 ik vermeld dit feit, omdat Arabië tot de Afrikaansche 

 Flora behoort. F. palmata groeit in Palestina? Arabië en 

 Egypte. Of Sijcomorus antiquorum uit het Nijlgebied 

 naar Arabië en Palestina door den mensch overgebragt is, 

 durf ik niet beslissen ; aan den Libanon groeit zij volgens 

 sommigen in het wild. Urosiigma populifolium en U, 

 salicifolium worden én in Abyssinië én in Arabië gevon- 

 den. — Op soortgelijke wijze verspreiden zich sommige 

 Indisclie species naar de noordkust van Nieuw-Holland, 

 6 op de 33 van de Nieuw -Hollandsche Plora. — Amerika 

 heeft geene enkele soort met andere wereiddeelen gemeen. 

 Opmerkelijk alleen is de gelijkvormigheid van eenige Ika- 

 ziliaansche soorten met soorten van westelijk Afrika, die 

 zoo groot is, dat hier een nader onderzoek met vollediger 

 bouwstoffen wenschelijk is. 



Wordt op deze wijze genoegzaam aangewezen, dat de soorten 

 niet over eene aanzienlijke uitgebreidheid der geographische 



