( 23 ) 



De totale zon-eclipsen moeten uit den aard der zaak 

 den kleinsten straal der maan opleveren, daar de waarne- 

 mers het verdwijnen van het laatste en het verschijnen van 

 het eerste zonlicht aanteekenen, dat natuurlijk op die tijd- 

 stippen plaats heeft, waarop de zonnerand nog even in 

 (h diepste dalen zigtbaar was of weder zigtbaar werd. Bij 

 de ringvormige zon-eclipsen zou het tegenovergestelde moe- 

 ten plaats vinden, en de grootst mogelijke straal gevon- 

 den worden, indien steeds het oogenblik werd aangetee- 

 kend waarop de rand der zon in zijn geheel zigtbaar was, 

 zonder den minsten schijn van afgebrokenheid door voor- 

 uitstekende bergtoppen der maan. Maar die w^aarnemers, 

 die voor het begin en het einde der ringvormige eclips het 

 eerste ontstaan en het laatste openen van den afgehrokenen 

 ring van lichtpunten nemen, zullen weder eenen zeer klei- 

 nen straal der maan vinden. Aan dit verschil in opvatting 

 schreef reeds nicolai de groote verschillen toe, die zich in 

 de waarnemingen van het begin of het einde des rings op 

 dezelfde plaats openbaarden. Bij het afleiden van het eind- 

 resultaat zal ik dus liever dat, hetwelk de zon-eclipsen ge- 

 geven hebben, afzonderen, doch de resultaten, uit sterre- 

 bedekkingen en heliometermetingen afgeleid, vereenigen. Op 

 die wijze verkrijg ik: 



Correctie der maans halve middellijn uit hansen's Tables 

 de la Lune 



ter berekening van sterrebedekkingen — 1",09 , 



// V // zon- eclipsen — 2 ,34 . 



Het lijdt geen^ twijfel of men zou, door de verslagen 

 van Lengteberekeningen uit sterrebedekkingen na te gaan, 

 nog vele gegevens vinden, om er den straal der maan uit 

 af te leiden. Maar meestal is door de berekenaars het 

 resultaat aangegeven, zonder de vergelijkingen mede te dee- 



