( 21' ) 



leii, die ile ariiaiikelijkhcid uitdrukken tusscheri de berekende 

 conjunctietijden en kleine veranderingen in de Breedte der 

 maan en der ster, den straal en de parallaxis der maan. In 

 vele gevallen, bijv. in de talrijke door wurm en triesisec- 

 KER geleverde Lengtebepalingen uit sterrebedekkingen, zijn 

 waarschijnlijk de coëfficiënten dezer vergelijkingen niet eens 

 berekend geworden. 



Om nu nit de mij ten dienste staande sterrekundige 

 tijdschriften die enkele verslagen van I.engteberekeningen te 

 zoeken, Avaar de bedoelde coëfficiënten niet ontbreken, daar- 

 toe ontbreekt het mij ten eenemale aan tijd; de bladwijzer 

 toch der Lengtebepalingen beslaat in het General- Register zu 

 JJand I — XX der Astronomische ISachrichten niet minder dan 

 14 blz. 4"* in twee kolommen; en in \\Qi General- Register 

 zii Band XXI — XL nog 3 blz. in vier kolommen. Ook 

 zijn er uit de ongeveer 3 6 00 waarnemingen van bedekkin- 

 gen, die in Band I— XLVIII, (1823—1858) der Astrono- 

 mische Nachrichten bekend gemaakt zijn, bouwstoffen in 

 overvloed voorhanden om hoogst naauwkeurige bepalingen 

 van den straal der maan te ondernemen, om niet te ge- 

 wagen van de duizende waarnemingen van vroegere dagtee- 

 kening, die in het Asironomisches Jahrbuch (1776 — 1830), de 

 Allgemeine Geographiscke liphemeridi^n (1798 — 1800), de 

 Monatliche Correspondenz (1800 — 1813), het Zeitschrift 

 für Astronomie (1816 — 1818) en de Correspondance As- 

 tronomiqiie (1818 — 1826) verspreid zijn. Maar de arbeid, 

 aan zulk een onderzoek verbonden, zou niet beloond zijn. 

 Ware de maan namelijk een zuiver bolrond ligchaam, dan 

 zou men nog kunnen Avenschen hare middellijn met eene 

 hooge naauwkeurigheid te kennen, en, even als zulks met 

 alle grootheden gegaan is, die eene vaste en bepaalde waarde 

 hebben, men zou in de kennis harer getal waarde van tijd 

 tot tijd vooruitgaan. Maar de rand der maan verraadt on- 

 effenheden, die reeds door eenen kijker met middelmatige 



