( 131. ) 



3Jaan nog buiten de zon uitstak, op een mat glas opge- 

 vangen^ haar geheel vertoonde als een schijf sterker lich- 

 tende dan de omgeving ; dat echter de photograplnsche 

 afbeeldingen op glas^ die negatief moesten zijn, haar ook 

 sterker afteekenden, waaruit zou volgen, dat zij zelve donker 

 was in vergelijking tot de omgeving, — althans indien 

 werkelijk die photographische afbeelding negatief geweest 

 is en niet bij den korten duur der inwerking nog positief 

 was. Mag ik aannemen, dat het laatste niet het geval is 

 geweest, zoo zou ik in bedenking geven of de waarneming 

 als de totale zonsverduistering zoo ophanden is, wel rustig 

 genoeg kan gedaan worden_, dat men zich voor eiken sub- 

 jectieven indruk, die bij dat sterke licht zoo gemakkelijk 

 ontstaat, heeft kunnen behoeden. 



Dat de Maan soms al, soms niet gezien is, kan juist daar- 

 van afhangen, of de ring zich in de nabijheid van den zonne- 

 rand projecteerde al dan niet. Als hij in Mei zijne knoopen 

 heeft, kan hij in Julij wel tegen den rand aan gelegen heb- 

 ben, en dus in Julij 1 842 zigtbaar zijn geweest en in 

 Sept. 1858, maar niet in Mei 1836 zelf, toen hij zich op 

 de zon projecteerde. Daarenboven hangt het van de betrek- 

 kelijke ligging van de opstijgende knoopen van Maan en 

 ring af. 



Maar schier bij eiken maansomloop moet de jlJaan zich 

 tweemalen op den ring projecteren en het is dan alleen op 

 grooteren afstand van de zon, dat men haar zou moeten zien. 

 Zelfs zouden wij meenen dat wij haar op grooteren afstand 

 ligter kunnen waarnemen, omdat op twee en ineer graden 

 afstand de atmospheer dan toch minder verlicht is en dus 

 het licht van den ring aldaar een grooter gedeelte bedraagt. 

 Men zal wel doen een' koker op den kijker aan te bren- 

 gen (juist daarom misschien is fi.augergües met zijn 

 felcskoop betrekkelijker zooveel ligter geslaagd) om de zon 



