( 15IJ ) 



zijn ter beinestig van de zware kleigrondcn, die liier in de 

 nabijheid, in de Ooi, liggen. 



Nabij Xanten aan den Pvijn, vlak bij de plaats, waar 

 het Castra Vetera der Romeinen moet gestaan hebben, vindt 

 men, hoog in den diluviaal -heuvel, eenen zandmergel, die 

 in gToote hoeveelheid gedolven wordt ter bemesting van 

 klaver- en lucerne-velden ^). Een ander voorbeeld van het 

 voorkomen van mergel in het dikivium tusschen Rijn en 

 Maas is mij niet bekend. 



In Noord-Brabant heb ik te vergeefs naar mergel ge- 

 zocht in de menigvuldige leembeddingen, welke het dilu- 

 vium aldaar bevat. 



Behalve als leem- en zandmergel in beddingeii, vindt 

 men in het Scandinavische en gemengde diluvium van Ne- 

 derland ook kalk en mergelbrokjes in leembeddingen ver- 

 spreid. Het zijn kalkbrokjes van erwten- tot hazelnoten- 

 grootte, veelal druifvoimig afgerond, soms tot handgrootte 

 stukken te zamen geklonterd, soms daarentegen vergruisd 

 en het leem tot mergel makende. 



Zulke platte kalkklompen vindt men, onder andere, ook 

 in de zoogenoemde potklei van Winschoten. Hier schijnt 

 het opper-silarische kalk te zijn, die overeenkomt met den 

 kalksteen met versteeningen van den Hondsrug bij Gro- 

 ningen. Kleinere brokjes, niet grooter dan hazelnoteu, ko- 

 men dikwijls voor in de diluviale leembeddingen, welke 

 men tot het maken van baksteenen bezigt, en zijn dan 

 zeer gevreesd, doordien zij bij het bakken vaneen bersten 

 en de steenen bederven. In het Zutphensche zijn zij, bij 

 de steenbakkers, bekend onder den naam van metinckens. 



In een lecmgroevc te Noord-Barger bij Emmen in Dren- 

 the, worden deze kalkbrokjes in zoo groote hoeveelheid ge- 



♦) Bodem van Ncderlanrj, II. blz. 66. 



