( 175 ) 



in koolzuur is omgezet, en toch vermeen ik dat het kool- 

 stofgehalte hier te laag is gevonden. 



In de hoop meer licht te verkrijgen over het voorkomen 

 der koolstof in het ijzer, werd hetgeen ik nog over had 

 van de zes monsters en hetwelk 10,997 bedroeg, in eene 

 groote kolf met verdund zwavelzuur behandeld, waarbij een 

 hoogst onaangename reuk werd ontwikkeld. Op het laatst 

 der bewerking, toen geen wa^terstof meer ontwikkeld werd, 

 werd de massa gedurende geruimen tijd gekookt. Het 

 onopgeloste werd op een filtrum met tegenfiltrum verza- 

 meld en langen tijd met kokend water uitgespoeld. Het 

 terugblijvende, dat groenbruin was en ten eenenmale geleek 

 op amorph silicium, bedroeg, na drooging op 180^ C, 



0,400, dus 3,637 procent. 



0,84 daarvan werd in een' stroom zuurstof gegloeid en gaf 

 een ligt rood residu ter zwaarte van 0,035, bevattende dit 

 0,005 ijzeroxyd en 0,030 kiezelzuur. Ofschoon uit de 

 proef volgt, dat deze 3,637 pCt. bevatten 



verbrande stof 2,122 

 ijzeroxyd 0,216 



kiezelzuur 1,299 



is het om de vroeger aangegeven reden duidelijk, dat de 

 hoeveelheid verbrande stof grooter moet zijn, daar het kie- 

 zelzuur niet als zoodanig in deze stof voorkomt. 



Een ander gedeelte ter zwaarte van 0,299 werd in eene 

 zilveren schaal met zuivere potassa-oplossing gekookt, die 

 daardoor bruin gekleurd werd, en uit welke oplossing door 

 zoutzuur een vaal geel praecipitaat ontstond, hetwelk groo- 

 tendeels kiezelzuur was, ontstaan uit het siliciumoxyd, on- 

 der ontwikkeling van waterstof, zoo als wöhlee, heeft aange- 

 toond. Het poeder werd daarna met verdund zoutzuur 



