{ 176 ) 



uitgetrokken, waardoor het ijzeroxyd, dat vroeger in eene 

 onoplosbare verbinding voorkwam die door de behandeling 

 met potassa werd ontleed, werd opgenomen; deze uittrek- 

 king door zoutzuur is door vroegere onderzoekers als abel"^) 

 en BÜCHNER t) niet geschied, en toch is zij hoogst nood- 

 zakelijk ter verwijdering van het ijzeroxyd. 



De uittrekking had vervolgens plaats door alcohol, die 

 bruin gekleurd werd, en aether, die kleurloos bleef. Het 

 residu, bij 130^ C. gedroogd, bedroeg 0,155, doch liet, na 

 gloeijing in zuurstof, nog 0,017 na, hetwelk bleek kiezel- 

 zuur te zijn. Is dit laatste soms als graphietachtig silicium 

 in het ijzer aanwezig geweest, terwijl het andere daarin als 

 siliciuretum ferri voorkwam? 



Volgens deze proef is het graphietgehalte op 100 dee- 

 len metaal gevonden 1,68. 



Daar het van gewigt was om met eenige zekerheid te 

 bepalen hoeveel van het ijzer in zuren onoplosbaar terug- 

 blijft, werden van een nieuw stuk ijzer, dat mij door de 

 Commissie welwillend was afgestaan, de volgende proeven 

 genomen. 



1. 4,815 ijzer, langen tijd in koningsw^ater uitgetrokken 

 en daarna de vloeistof uitgedampt, terwijl het residu in zout- 

 zuur werd opgelost, lieten na 0,221 bij 130^ gedroogd, 

 dus 4,59 op 100 deelen ijzer. 



2. 1,519 in zoutzuur opgelost, doch de vloeistof niet 

 uitgedampt, lieten na 0,068, dus 4,47 op 100 deelen ijzer. 



3. 26,308, met zwavelzuur behandeld en niet uitge- 

 dampt, lieten na 1,405, dus 5,34 op 100 deelen ijzer. 



Wij zien dus, ook in vergelijking met de vroegere proe- 

 ven, dat hierbij vrij groote verschillen worden gevonden. 

 Deze laatste proef, waarbij eene zoo groote hoeveelheid 



*) Journal f. pr. Qhemic, 1857, Bd. LXX, S. 213. 

 t) Journal f. pr. Chemie, Bel. LXXII, S. 365. 



