( 177 ) 



ijzer werd gebruikt, diende daarenboven om over het zwa- 

 vel- en phosphorusgelialte meerder licht te verkrijgen. Deze 

 proef werd op de volgende wijze ingesteld. De afgewogene 

 hoeveelheid ijzer werd in eene ruime glazen kolf met uit- 

 gekookt water gedaan. Aan deze kolf was door eene drie- 

 maal doorboorde caoutchouc-stop verbonden eene buis, waar- 

 door zuivere drooge stikstof werd aangevoerd; door de tweede 

 opening werd verdund zwavelzuur op het ijzer gegoten ; ter- 

 wijl door de derde opening het ontwikkelde gas werd weg- 

 gevoerd en geleid door eene neutrale oplossing van nitras 

 argenti en daarna nog door zuiveren alcohol. Reeds zeer 

 spoedig werd de zilveroplossing zwart, de alcohol echter 

 werd na de proef door toevoeging van water niet troebel 

 en liet ook bij verdamping niets achter. De zilveroplos- 

 sing werd met overvloedig salpeterzuur gekookt, waardoor 

 zij geheel helder werd; door verdund zoutzuur werd het 

 zilver neergeslagen en de afgefiltreerde vloeistof eenigzins 

 ingedampt en tot juist 200 CC gebragt. Hiervan werden 

 40 CC gebruikt tot eene zwavelzuurbepaling en op deze 

 wijze het zwavelgehalte van het metaal op 100 deelen ge- 

 vonden 0,044, hetgeen veel geringer is dan wij vroeger door 

 directe bepaling hebben gevonden, lleeds nicholson en 

 PRTCE ■^) hebben aangetoond, dat in gietijzer het zwavelge- 

 halte uit de salpeterzure oplossing van het ijzer steeds groo- 

 ter gevonden wordt, dan wanneer het uit het ontwikkelde 

 zwavelwaterstofgas wordt bepaald. Uit 40 CC derzelfde 

 vloeistof werd 0,005 pyrophosphas magnesiae verkregen, het- 

 geen op 100 deelen metaal geeft 0,021 phosphorus. 40 CC 

 der vloeistof werden tot droog toe uitgedampt; het daardoor 

 onoplosbaar gewordene bedroeg slechts 0,001 gr., zoodat 

 waarschijnlijk geen silicium als hydrogenium silicatum wordt 

 weggevoerd. Uit de verkregene zwavelzure oplossing wer- 



*) Phil Maf;., XI. 169; Chcn. CentralhL, lS5(i, S. 426. 



