( 190 ) 



eu in het tweede geval tot elkander zullen naderen, liet 

 verloop der loodlijnen kan ligt met naauwkeurigheid wor- 

 den waargenomen^ en zal eene zekere functie van den af- 

 stand der opliangpunten, van de verdeeling der magnetische 

 krachten in beide naalden zijn, vermenigvuldigd met het 

 product der magnetische momenten der naalden, en gedeeld 

 door het gewigt eener naald (welke wij gemakshalve van 

 een gelijk gewigt aannemen). 



Indien men benaderend onderstelt, dat de magnetische 

 krachten in twee polen vereenigd zijn, dan is het gemakke- 

 lijk bovenbedoelde functie te vinden. Zij heeft o. a. de vol- 

 gende grenswaarde, waanneer men den afstand der ophang- 

 punten zeer groot aanneemt, te weten, voor het geval dat 

 beide naalden gelijk van grootte en van gewigt zijn, en dat 

 ook in beide de afstand der polen even groot is : 



Laat deze afstand der polen zijn 2 L. 



De magnetische momenten der naalden 2 L M en 2 L m. 



^ = de afstand der zwaarte-middelpunten, welke in dit 

 geval gelijk is aan den afstand der ophangpunten. 



a = de hoek van uitwijking uit de loodlijn, of de halve 

 doorloopen hoek door eiken ophangsdraad, als men afwisse- 

 lende de gelijk- en de ongelijknamige polen boven stelt; en 

 eindelijk 



G = het gewigt eener naald ; dan is 



2 LM X ^Lm 2i)M.2 (o-^ +^L^)' 



G [q- + ^h'^Y — Q- 



:5 

 \ Q^ Tang. a. 



'J ang a. 



Men ziet dat de hoek « van de uitwijking der draden 

 ongeveer met de vierde inagt van den afstand der naalden, 

 en dus snel afneemt. Hier echter staat tegenover dat die 

 hoek, bij eene behoorlijke inrigting, met vrij veel naauw- 

 keurigheid kan waargenomen worden; ten andere ook nog 



