( 389 ) 



rust zijn gelaten, zeer klaar en bijzonder om op te merken 

 lioe (Ie luchtbelletjes van liet middelpunt naar den omtrek 

 of den rand in aantal af en in grootte toenemen, en hoe 

 zij, om uit het water te ontsnappen, langzamerhand van 

 het middelpunt voortgaande, zich in stralen rangschikken. 

 Voor anderen, die na mij zich met deze proeven gaan be- 

 zig houden, kan het nuttig zijn op te merken, dat men de 

 glazen, die daartoe gebezigd worden, in den grond bederft ; 

 door het langdurig wrijven en schuiven, dat men de glazen 

 moet doen, wordt hunne oppervlakte op allerlei wijzen ge- 

 krast en beschadigd; vooral om de vloeistof deeltjes uiterst 

 fijn te verdeelen en de beide ^elfstandigheden innig te men- 

 gen, kan men eene langdurige wrijving met druk niet ont- 

 gaan (zonder dat verkrijgt men geene schoone ringen) ; voeg 

 hier nog bij de adhaesie, welke door de vloeistoffen wordt 

 bewerkt, bijzonder door water, waardoor de oppervlakten 

 stevig aan elkander kleven, dan is het ligt in te zien, dat 

 zelfs bij de meeste zorg de glazen ten slotte gekrast en 

 geschaafd moeten zijn; het paar, dat ik voor deze proeven 

 bezigde, had wel geene bijzondere waarde, maar na het 

 aanhoudend gebruik, dat ik er nu van gemaakt heb, zijn zij 

 in den grond bedorven. 



10. Ik kom nu tot een ander punt: de verandering in 

 grootte, die de ringen ondergaan, wanneer de dunne laag 

 scheef staat op de rigting der lichtstralen ; uit het boven aan- 

 gehaalde weten wij dat de ringen kleiner moeten worden naar- 

 mate de hoek tusschen de normaal op de glazen en de 

 lijn, die het oog met de lichtbron verbindt, grooter wordt. 



De glazen stonden bij al mijne metingen verticaal; bij 

 de zoo even vermelde stond de vlam zoo na mogelijk 

 centraal achter de glazen, en ik bepaalde daarbij uitslui- 

 tend de horizontale middellijnen der ringen. Door de gla- 

 zen in dien verticalen stand, 9ü^ in hun eigen vlak rond 

 te draaijen, nam ik bij afwisseling de middellijnen kl en 



VEUSTv. EN MEDED. AED, NATUÜRK. DEEr> X. 26 



