( 70 ) 



Men heeft lang gemeend, en velen verkeeren, geloof ik;, 

 nog in dien waan, dat de stroomsterkte der magneto-elec- 

 trisclie machine evenredig is aan de snelheid der draaijing, 

 aan het getal der draadwindingen om den inductor en aan 

 de kracht van den gebezigden magneet, en omgekeerd even- 

 redig aan den geleidingsweêrstand der geheele keten. Want 

 — zoo redeneerde men — naarmate de inductor sneller 

 gedraaid wordt, verkrijgt men meer impulsiën binnen den- 

 zelfden tijd, derhalve eene in die mate intensivere werking; 

 de draad winding en ondergaan, elke, de door de verandering 

 van het magnetismus der ijzerkern teweeg gebragte induc- 

 tie, die inductie wordt derhalve zoo veel maal vermenig- 

 vuldigd als het getal der windingen groot is, even als de 

 electromotorische kracht eener voltaïsche kolom met het 

 aantal harer elementen gelijkelijk toeneemt. Het geheel moest 

 natuurlijk volgens de wet van ohm door den geleidings- 

 weêrstand gedeeld worden. Volgens die theorie behoefde 

 men den inductor slechts met heel veel windingen te voor- 

 zien, van zoo dik draad mogelijk, en slechts heel hard te 

 te draaijen om van elke machine eene onbeperkte werking 

 te verkrijgen. 



Het was, gelijk meest altijd waar eene redenering in de 

 plaats der ondervinding gesteld wordt, eene groote dwaling. 

 Men is dan ook weldra genoodzaakt geweest, daar waar 

 men sterkere werking verlangde, niet de snelheid der be- 

 weging en het getal der windingen, maar de kracht of het 

 getal der magneten te vergrooten. 



De omstandigheden, die de niet-overeenstemming der waar- 

 neming met de evenvermelde theorie teweeg brengen, zijn, 

 ofschoon, zoo het schijnt, van eene en dezelfde gemeene 

 oorzaak afkomstig, twee-, ja zelfs drieledig; en daar zij meest 

 altijd te gelijk optreden, en elke op hare wijs de stroom- 

 sterkte wijzigen, zoo zijn de verschijnselen voor iemand die 

 zich niet, door veelvuldige behandeling, met het instrument 



