( 75 ) 



nemen dafc cvn'^ genoegzaam geheel daarbij verdwijnt, het- 

 geen te eerder het geval zal zijn, wanneer men het getal 

 draadwindingen, n, klein neemt. De bij verschillende snel- 

 heden waargenomene stroomsterkten doen ■ dan onmiddellijk 

 zien, in welke mate de bij de theorie veronderstelde uit- 

 werking der snelheid van de werkelijke verschilt. Men komt 

 langs dezen weg tot dezelfde uitkomst als langs den even- 

 vermelden. 



Het spreekt van zelf dat, vermits men in dit laatste ge- 

 val met zeer zwakke stroomen te doen heeft, thans een veel 

 gevoeliger meetinstrument moet gebezigd worden dan bij 

 de vorige proeven. Dit levert echter geene zwarigheid op, 

 en eene vergelijking der instrumenten is voor het tegen- 

 genwoordige doel onnoodig, omdat de waarde der hier be- 

 doelde constante van de voor de stroomsterkte aangeno- 

 mene eenheid onafhankelijk is. Zelfs de weerstand behoeft 

 hier niet naauwkeurig gekend te worden, indien men zich 

 slechts verzekerd heeft, dat hij zoo groot is, dat de waarde 

 van cvn^ daarbij verdwijnt. 



Gelijk de kracht van een voltaïsch element van twee 

 door waarnemingen te bepalen constante grootheden afhangt, 

 zoo vereischt dus de rheo motor, die ons tlians bezig houdt, 

 de kennis van drie constanten, die strikt genomen uit drie 

 welgekozene waarnemingen zouden kunnen berekend wor- 

 den, indien de metingen hier eene gelijke juistheid toelie- 

 ten als bij het bezigen van gene toestellen. 



Vergunt mij een woord over deze drie constanten. 



De grondoorzaak van den magneto-electrischen stroom 

 ligt, gelijk overbekend is, in de verandering van den mag- 

 netischen toestand des inductors, of, gelijk men zich ook 

 wel eens uitdrukt, in de beweging der magnetische vloei- 

 stof door den inductor. Gedurende den loop nu van elke 

 halve omdraaijing van den iriductor, dat is gedurende den 

 tijd tusschen eene poolwisseling en de daarop volgende, wordt 



