( " ) 



V 



is, zoo heeft dat geene andere beteekenis, dan 

 1 -|- ^^'^ 

 dat de induclor, die in rust het magnetismas M aanneemt, 



M 



bij de snelheid v slechts het magnetismus — aan- 



1 -\- av 



neemt. De constante a drukt dus eigenlijk den tijd uit, 

 dien de inductor behoeft, om in de gegevene omstandig- 

 heden de helft van het magnetismus aan te nemen van het- 

 geen hij in rust zoude aangenomen hebben. Bij mijne ma- 

 chine heb ik deze constante omstreeks :^= 0,005 bevonden, 

 waaruit, vermits daarbij de seconde als eenheid van tijd 

 was aangenomen, volgt, dat mijn inductor bij eene snel- 

 heid van 200 poolwisselingen per seconde slechts de helft 

 van het magnetismus aanneemt, hetwelk hij in rust zou 

 aannemen. 



De constante c, die, met vn"^ vermenigvuldigd, bij den 

 weerstand opgeteld moet worden, en een"* zoo grooten in- 

 vloed op de stroomsterkte uitoefent, vereischt eene meer 

 omstandige beschouwing. Het is zeer opmerkelijk dat, wat 

 deze grootheid betreft, de empirisch door mij gevondene 

 formule voor de stroomsterkte der magneto-electrische ma- 

 chine geheel overeenstemt met die van een voltaïschen ap- 

 paraat, door welken eene electro-magnetiscJie machine in 

 beweging gebragt wordt, gelijk die door den Heer jacobi 

 gevonden is. Deze omstandigheid leidt tot het vermoeden. 



toestand der inductors gedurende elke halve omdraaijing in korteren 

 tijd plaats heeft. De electrovwioriache kracht wordt daardoor vergroot, 

 en de mechanische uitwerking der stroomen neemt dien ten gevolge, 

 bij gelijken duur, in de rede der quadraten der snelheden toe, even 

 als de tot het draaijen der machine vereischte arbeid. Indien men 

 slechts aan eene snellere opvolging van gelijke sterke impulsiën te 

 denken had, zoude zoowel de uitgegeven arbeid als de daardoor ge- 

 wonne kracht in de enkelvoudige rede der snelheden toenemen. 



