( 78 ) 



dat ook bij onze machine, even als bij gene, eenc door den 

 stroom zelven veroorzaakte tegenwerking plaats heeft. Dit 

 is inderdaad het geval. Terwijl immers de machine bij ge- 

 slotene keten gedraaid wordt, doorloopt de stroom de ge- 

 heele keten, en dus ook de windingen van den inductor. 

 Op dezen doet hij de uitwerking, die hij op elk ander 

 stuk ijzer zou doen: hij maakt hem tot el ectro- magneet. 

 Behalve het magnetismus, hetwelk de inductor onder den 

 invloed van den vasten magneet aanneemt, welks ontstaan 

 en verdwijnen den oorspronkelijken stroom teweeg brengt, 

 ontstaat en verdwijnt derhalve nog een ander magnetismus, 

 hetwelk op zijne beurt niet zonder uitwerking kan blijven. 

 De Heer lenz heeft in eene verhandeling : Ueber den Ein- 

 fluss der Geschwindigkeii des Dr ekens auf den durch mag- 

 neto-dektrische Maschinen erzeugten Inductionsstrom "^j, dat 

 electro-magnetismus nader beschouwd en in zijne gevolgen 

 nagegaan. Ik zal de door eene graphische voorstelling van 

 de toedragt der zaak aanschouwelijk gemaakte redenering 

 van den Heer lenz hier niet herhalen, en te dien aanzien 

 slechts verwijzen naar de hoogst belangrijke verhandeling 

 zelve. Het zij genoeg te zeggen, dat het resultaat van den 

 Heer lenz, dit is l"*. dat, om het maximum van werking 

 eener magneto-electrische machine te verkrijgen, de com- 

 mutator niet zoo moet gesteld worden als tot hiertoe ge- 

 daan was (t. w., zoo dat de.stroomomkeering plaats heeft op 

 het oogenblik dat de uiteinden van den inductor tegenover 

 de polen van den vasten magneet staan), maar zóó dat de 

 stroomomkeering later plaats heeft, en dat die commutator- 

 verzetting des te grooter moet zijn, naarmate de stroom 

 sterker is f) ; 2°. dat de som der elementaire stroomen ge- 

 durende eene volle periode, derhalve de geheele aan den 



*) POGG., Ann., 76, p. 494. 

 t) p. 523. 



