( «<^ ) 



Het is niet te ontkennen^ dat de redenering van den Heer 

 KOOSEN niet gemakkelijk te volgen is, en dat het den schijn 

 kan hebben alsof deze geleerde uit het oog verloren had 

 dat, terwijl de primaire stroom gedurende . eene halve om- 

 draaijing van den inductor dezelfde rigting behoudt, de 

 secondaire stroom daarentegen in het midden tusschen twee 

 poolwisselingen van + in — overgaat. Ik zal niet trach- 

 ten aan te toonen dat de Heer koosen zich aan dat ver- 

 zuim niet heeft schuldig gemaakt, omdat ik zou vreezen 

 dat de toch reeds vrij ingewikkelde zaak daardoor welligt 

 nog meer zoude worden verduisterd dan opgehelderd; maar 

 ik zal langs een^ andereu weg trachten te betoogen, dat de 

 uitkomst van den Heer koosen de eenige ware is. Daarbij 

 wordt zoowel de door den Heer lenz betwiste afleiding als 

 eene moeijelijke integratie vermeden. 



Ik ga daarbij uit van eene machine, bij welke de polen 

 van den vasten magneet zoo goed als oneindig ver van den 

 inductor verwijderd zijn. Eene zoodanige is de machine bij 

 "welke men zich, in plaats van een' kunstmatigen magneet, 

 van het aardmagnetismus bedient. Zulke machines heelt 

 men, gelijk bekend is, werkelijk met goed gevolg gecon- 

 strueerd. 



Zij M het magnetismus, hetwelk de inductor aanneemt, 

 terwijl hij in de rigting van het aardmagnetismus (derhalve 

 van de inclinatienaald) geplaatst is, 



m het magnetismus, hetwelk de inductor onder denzelf- 

 den invloed aanneemt, terwijl hij met de rigting van het 

 aardmagnetismus den hoek (jp maakt, zoo is 

 m = M Cos. (jp. 



Zij voorts V de snelheid der draaijing, ii het getal der 

 w^endingen om den inductor, en r de weerstand der keten, 

 zoo is de sterkte van den primairen stroom 

 vn d Cos. ip V n 



ƒ = M = — M Sbl. rr: 



r dep r 



