(98 ) 



ken worden, de scliroeven, die den commutator bevestigen,- 

 los en weer vastgemaakt, de meting herhaald, en met de 

 vorige metingen vergeleken, totdat men eindelijk de voor- 

 decligste stelling ten naastenbij gevonden heeft. Op deze 

 wijs vereischt eene proef zoo vele uren als anders minuten. 



Ik veroorloof mij in dit gedeelte der machine eene kleine 

 verandering voor te stellen, die ik mij vlei, dat het werk 

 veel verligten zal. 



De gewone commutator namelijk bestaat uit een hollen, 

 metalen cjlinder, die op twee diametraal tegen elkander 

 overstaande plaatsen geheel doorgesneden is, zóo dat men 

 twee van elkander afgescheidene halve cylinders heeft. In- 

 dien men nu die doorsnijdingen niet regtlijnig maakt, maar 

 volgens het beloop van twee schroeflijnen, die elke eenen 

 halven gang om den inductor maken (deze moet dan veel 

 langer dan gewoonlijk genomen worden), en de veren, door 

 welke de stroom in de uitwendige keten overgebragt wordt, 

 aan een door middel van eene schroef vooruit en achteruit 

 schuifbaar blokje bevestigt, dan zal het eene geringe moeite 

 zijn dit blokje met de veren, gedurende de beweging der 

 machine, zooveel vooruit of achteruit te schuiven, dat de 

 naald der boussole de grootste afwijking heeft. 



