( -J^o ) 



middelen, de aandacht vallen op het Chamaeleon minerale, 

 in de laatste jaren inzonderheid veelvuldig aangewend om 

 op den natten v.eg quantitatief te bepalen oxydatie verschijn- 

 selen te weeg te brengen. Na eenig zoeken is het dan ook 

 gekikt eene daarop berustende methode te vinden, even een- 

 voudig als snel in de uitvoering, en die ons in staat heeft 

 gesteld heeft een aantal dergelijke bepalingen te verrigten, 

 die eerlang in de Verslagen en mededeellngen der Gezond- 

 heids-commissie te Utrecht, het licht zullen zien. 



Ik veroorloof mij eene beschrijving dier methode en eene 

 korte waardering der resultaten, die door haar te verkrijgen 

 zijn, der Akademie aan te bieden. 



Wanneer eene wehvatersoort met een paar droppels eener 

 alkalische chamaeleonoplossing rood wordt gekleurd, grijpt 

 er, ook bij een betrekkelijk groot gehalte aan oxydeerbare (or- 

 ganische) stoffen, slechts langzaam ontkleuring der vloeistof 

 plaats. Sneller gescliiedt dit, wanneer de vloeistof met een 

 paar droppels verdund zvvavelzuur vi^ordt aangezuurd. Het 

 is echter langs dien weg niet v\el mogelijk, met eenige 

 juistheid te bepalen, hoeveel daarvan noodig is^om eene 

 blijvende kleuring tot stand te doen komen, eensdeels om- 

 dat hier — tegen hetgeen men bij de reductie eener zure cha- 

 maeleonoplossing gevv^ooniijk ziet — mangaansuperoxyde 

 wordt afgescheiden, dat de beoordeeling der kleur moeije- 

 lijk maakt; anderendeels, omdat de ontkleuriug allengs 

 langzamer intreedt, zoodat er geene scherpe grens te trek- 

 ken is. Beter slaagt men, wanneer het water met eene be- 

 paalde, ter volledige oxydatie meer dan voldoende hoeveel- 

 heid eener zure chamaeleonoplossing wordt gemengd, eu na 

 eenigen tijd, b. v. na 24 uur, door eene oplossing vau 

 ijzervitriool, welks sterkte tegenover de chamaeleonoplos- 

 sing bekend is, de overgebleven hoeveelheid overmangaan- 

 zuur wordt bepaald. 



Zie liier den door ons ^evokdon weg. Nadat men zich 



