( 161 ) 



Eene gelijke methode werd, zoo als volkmann ^") ons 

 mededeelt, door senff met goed gevolg te baat genomen. 

 De uitkomsten, daarbij verkregen, wijken weinig van de 

 waarheid af: zij overtreffen verre in naauwkearigheid al 

 wat omtrent de kromming van ^t hoornvlies uit het onder- 

 zoek op doode oogen door tiedemann, ïiieviiianus en c. 

 KRAUSE was afgeleid. 



De ophthal mometer nu van helmholtz meet, even als bij 

 de methode van kohluausch geschiedt, de grootte van 

 spiegelbeeldjes op 't hoornvlies. Maar wat den ophthalmo- 

 meter onderscheidt van eenen gewonen kijker, is, dat het 

 bezwaar en de onnaauwkeurigheid, die, bij het achtereen- 

 volgens meten der grenzen van het spiegelbeeld, uit kleine 

 bewegingen van hoofd en oogen noodzakelijk moesten voort- 

 vloeijen, in dit werktuig zijn overwonnen. De wijze van 

 meten met den heliometer, die de astronomen in staat stelt, 

 kleine afstandeh van in blijvende beweging verkeerende 

 sterren iiaauwkeurig te bepalen, heeft, bij de zamenstel- 

 ling er van, helmholtz voor den geest gezweefd. Die wijze 

 van meten geschiedt door verdubbeling der beelden: het- 

 zelfde geldt van den ophthalmometer. Voorwerpen, die door 

 eene schuins op de gezigtslijn gehoudene glasplaat, door vol- 

 komen platte en evenwijdige vlakken begrensd, gezien wor- 

 den, schijnen eenigzins zijdelings verschoven te zijn, en die 

 verschuiving is des te grooter, hoe grooter de invallings- 

 hoek der lichtstralen op de plaat is. Op dit eenvoudig feit 

 berust de werking van den ophthalmometer. 



Fig. 1. 



4 



*) Artl. SeJiPJi, in WAGNKPv'« Handwörterhnch der Plujsiohgie, B, IIT. 

 Erste Abth. S. 27i). 



