( 203 ) 



Het is bijkans niemand, die zich met wetenschappen 

 onledig houdt, onbekend, dat men beweert, dat in En- 

 geland, in België, op Sicilië en elders in holen, zoo als ook 

 in het eerste land in oude beddingen, maar vooral in de 

 omstreken van Amiens en van Abbeville in Prankrijk, werk- 

 tuigen gevonden zijn door menschenhanden vervaardigd, 

 in dezelfde beddingen, als waarin beenderen voorkomen van 

 deze uitgestorven diersoorten. 



Eeeds voor verscheidene jaren had een geleerd schrijver, 

 de Heer boucheb de pertiïes, de oudheidkundigen opmerk- 

 zaam gemaakt op het voorkomen van vuursteenen door 

 menschen bewerkt, die op groote diepten in beddingen ge- 

 vonden werden, die in een zeer vroeg, antiduliviaansch 

 tijdvak waren ontstaan. 



Zijne hoogst gewigtige schriften trokken echter niet dan 

 voor kort de aandacht der geheele wereld. Het sedert lang 

 bestaand, vooral door den beroemden cuvier verdedigde 

 gevoelen, dat de mensch niet alleen het laatste product der 

 schepping zoude zijn, maar dat hij ook eerst na het uit- 

 sterven der dieren, wier overblijfselen het jongste diluvium 

 kenmerken, op de wereld zoude zijn geplaatst, was bij ve- 

 len zoo ingeworteld, dat ook de meest opmerkingswaardige 

 bijzonderheden, die het tegendeel schenen te bewijzen, voor- 

 bijgezien werden. 



Waarschijnlijk zou dit ook nu nog het geval zijn, on- 

 danks de schriften van den kundigen en ijverigen boucheu 

 DE PERTHES, indien de voormalige Vice-President van de 

 Geol. Sociëteit van Londen, ealconer, niet door Abbeville 

 was gereisd, en daar de verzameling van ïjouciier de per- 

 tiïes had gezien. Hetgeen hij daarvan te Londen aan zijne 

 medeleden berigtte, maakte zulk een' indruk dat spoedig 

 daarna, in de lente van 'het vorige jaar, twee hunner, prest- 

 wiscH en EVANS, naar het vaste land overstaken, om de 

 beddingen van Amiens en Abbeville te onderzoeken; zij 



