( 206 ) 



Dat de beitels van St. Acheul van een veel ruwer volk 

 afkomstig zijn, dan de beitels, die men op de oppervlakte 

 van den bodem veelvuldig aantreft, en die gepolijst zijn, 

 zal mijne medeleden blijken bij de vergelijking, met een' 

 hier voorkomenden beitel, die in het vorige jaar te Battum 

 bij Deventer door het rooijen van een' ouden boom werd 

 gevonden, en vooral met het schoone wigvormige gepolijste 

 werktuig in Drenthe gevonden, door alstorphius greveling 

 beschreven, bezongen en afgebeeld in een zeldzaam voor- 

 komend werkje, dat in mijne verzameling aanwezig is, en 

 hier almede door mij is medegebragt. 



Ik voeg daarbij eenige tanden, die, in dezelfde bedding 

 gevonden, door mij bij St. Acheul werden aangetroffen, het 

 zijn paarden- en hertenkiezen. 



Wat het tweede punt betreft, hierover is reeds zoo veel 

 geschreven, dat het voor mij overbodig is er lang bij stil 

 te staan. Zie hier de opvolgingen der beddingen, zoo als 

 ik die in de maand Augustus van dit jaar in een' der 

 kuilen, waaruit vuursteen gegraven wordt, bevond te zijn. 



Onder de dunne laag humus, die de oppervlakte vormt, 

 lag een bruin- blaauwachtig terrein uit leem bestaande, dat 

 omtrent drie ellen hoog was, en dat overging in eene dunne 

 laag, van welligt een half el dikte van zand met kleine 

 stukjes vuursteen ; daaronder lag eene bedding van ruim 

 een el dikte van een" grijzen mergel, die rustte op eene 

 grind-massa van grove, hoekige, opeengehoopte vuursteenen^ 

 ruim drie ellen dik. In deze laatste vuursteen-massa, en 

 dus onder andere, ongeroerde beddingen van vier a vijf 

 ellen dikte, werden de dertig beitels, die ik hier ter tafel 

 breng, gevonden. 



Uit deze diepte en uit deze opvolging der beddingen, 

 volgt, naar mijn oordeel, dat deze beitels ouder zijn, dan 

 de mergel-, zand- en kleibeddingen, die het vuursteen - 

 grind overdekken, en waarvan de lager gelegene nooit 



