( 207 ) 



geroerd waren. Bij eeiic naauwkeurige beschouwing dier 

 gronden kon bij mij, even als bij mijne voorgangers, hier- 

 omtrent geen' tAvijfel overblijven. 



Hieruit volgt echter, naar het mij voorkomt, volstrekt 

 niet, dat de beitels even oud zouden zijn als de vuursteen- 

 brokken, waartusschen zij gevonden werden ; de vuurstee- 

 nen kunnen zeer lang elders voorhanden zijn geweest, vóór 

 zij door stroomen naar de plaats werden overgevoerd, waar 

 zij nu bij St. Acheul liggen; het volk, dat de beitels be- 

 werkte, kan op eene naburige plaats geleefd hebben, die 

 overstroomd werd dooreen' vloed, welke tevens van elders de 

 vuursteenen, die vroeger reeds over elkander gerold en af- 

 gesleten waren, aanvoerde. Ja, er is zelfs eene andere 

 verklaring, die mij niet onwaarschijnlijk voorkomt, volgens 

 welke de vuursteenen door naar de diepte gaande en ledig 

 geblevene pijpen, van boven in de vuursteen-massa kwa- 

 men, waardoor zij van veel lateren oorsprong zouden zijn, 

 dan de vuursieen-beddingen zelven, hoezeer zij altijd ouder 

 bleven, dan al wat op die beddingen lag. 



Deze verklaring komt mij daarom te minder onwaarschijn- 

 lijk voor, omdat door haar het voorkomen der beitels ia 

 verband wordt gebragt met hetgeen ik van een overeen- 

 komstig verschijnsel, zoo als ik zoo even gezegd heb, in ons 

 eigen vaderland waarnam. 



Wanneer ik dit zoo kort mogelijk zal vermeld hebben, 

 zal men er gewis het overeenkomstige met het te St. Acheul 

 waargenomene in bespeuren, en welligt mijne verklaring er 

 van ook op dit voorkomen willen toepassen. 



Het is nu meer dan dertig jaren geleden, dat er in de 

 St. Pietersberg bij Maastricht, in dezelfde krijtbeddingen, 

 die diep onder de oppervlakte tot bouwsteenen uitgegraven 

 werden, vele tanden werden gevonden van paarden, van 

 honden of vossen, van wilde zwijnen enz., in één woord : 

 van thans nog levende diersoorten. Dat die tanden inder- 



